VX MIX 13B: Blue Too

Frank Vercruyssen

Tijdens de werk/plek heb ik op geregelde tijdstippen een mix met u gedeeld. Die mix kon per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer werd het een BLM-verzameling, dan weer een reeks seventies hits, een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, liedjes van Ann Christy en Wim De Craene of van Throbbing Gristle en Cabaret Voltaire, of oude muziek van Kassia en Hildegard Von Bingen... U heeft er ondertussen al een aantal gekregen. De werk/plek wordt (voorlopig ?) afgesloten, maar u heeft nog een viertal mixen te goed. Bij deze: 

Blue

 

In deel twee van deze dubbele aflevering over The Blues hoort u zoals gezegd een aantal artiesten terugkomen, maar er zijn er toch ook 11 nieuwe bij…
De bedenkingen die aan deel één voorafgingen, blijven gelden.

OK, I got some more blues for you, so buckle up.

Media content
Audio file

Josh White. Ik krijg er niet genoeg van. U hoort hem nog twee keer in deze mix, te beginnen met ‘I Want You, I Need You’, een live opname, inclusief aankondiging… Het nummer is uit 1950, of deze versie ook uit ’50 is kan ik u niet met zekerheid zeggen.

  • - “Well, you sing it and we’ll Listen.”
  • - “Got you covered.”
     

Als deze artiest u interesseert, er is een mooie verzameling met een grondig overzicht van zijn werk: ‘Careless Love’…

Van South Carolina gaan we naar Texas voor een tweede bezoek aan 2 beards & Beard: 
ZZ Top en het onvergetelijke ‘La Grange’ uit hun ‘Tres Hombres (1973).

Careless Love - Josh White   Tres Hombres - ZZ Top   Texas

      PS. La Grange is een stad in Texas

Van ‘La Grange’ naar John Lee Hooker is een logische stap (zie wiki, ‘La Grange’ is gebaseerd op JLH’s ‘Boogie Chillun’…). Zijn moderne klassieker ‘Boom Boom’ mag niet ontbreken, en dan heb ik het over de LP uit 1992, niet het nummer uit 1962. Uit die fantastische LP hoort u ‘I Ain’t Gonna Suffer No More’

Oops, I did it again: Samantha Fish. ‘Sucker Born’ uit haar ‘Black Wind Howlin’’ (2013).  

John Lee Hooker     Samantha Fish

Drie old school bluesnummers back to back: ‘Slave To The Blues’ (1925) van Ma Rainey, ‘Black Snake Moan’ (1926) van Blind Lemon Jefferson en het briljante ‘Southern Exposure’ (1941) van Josh White.  Jefferson en White heeft u al leren kennen in deel 1. 
Fun fact over Black Snake Moan: Riddled with sexual nuances, lyrically ‘That Black Snake Moan’ was explicit with its intentions, with lines such as ‘Mmm, black snake crawlin' in my room / And some pretty mama had better come and get this black snake soon’". (wiki)

Ma Rainey, ofwel ‘The Mother of the Blues’, is een iconische figuur uit de jaren twintig en dertig. Ze stierf in 1939. Onlangs stond ze opnieuw volop in de belangstelling dankzij ‘Ma Rainey’s Black Bottom’, de Netflix-film gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van August Wilson, met Viola Davis en de betreurde Chadwick Boseman (het was zijn laatste rol)…

Ma Rainey

Vervolgens een eerste trip naar de Jazz, en wel met de godfather van de Afrikaanse Jazz, de fantastische Mulatu Astatke uit Jimma, Ethiopië. Zijn ‘Ethio Blues’ is te vinden op ‘Mulatu Steps Ahead’ uit 2010.  

‘Blues for Yolande’ kon ik echt niet laten liggen… Coleman Hawkins, Ben Webster en Lester Young waren de grootste tenorsaxofonisten van de klassieke jazzperiode. Het waren de bebopcats, en dan specifieker Charlie Parker (altsax) en John Coltrane (tenor en sopraan), die ervoor zorgden dat ze op een gegeven moment ‘old school’ werden…  Alle drie hebben ze een klassieker en traditioneler parcours afgelegd dan Bird of Trane, maar daarom niet minder eminent en veelzijdig. In 1957 verenigden Hawkins en Webster zich voor ‘Coleman Hawkins encounters Ben Webster’. Daaruit dus ‘Blues For Yolande’, helemaal speciaal voor Jolente…

Mulatu Steps Ahead     Coleman Hawkins encounters Ben Webster

U weet ondertussen dat ik elke gelegenheid om Gil Scott-Heron voorbij te laten komen aangrijp. ‘The Get Out of The Ghetto Blues’ staat op zijn tweede album ‘Free Will’ uit 1972.
(Niet te verwarren met ‘Free Willy’, dat is een film met een orka…)

Vervolgens worden drie classics omhelsd door twee nummers van Janis Joplin: 
‘Turtle Blues’ samen met Big Brother & The Holding Company, te vinden op ‘Cheap Thrills’ uit 1968 en ‘Kozmic Blues (live)’ uit ‘Pearl’, haar postuum uitgebrachte laatste uit 1971. 
Let op, het nummer staat niet op de eerste release van het album, alleen op de ‘2005 Legacy Edition’.

Free Will Cheap Thrills Pearl

De drie classics die in Janis’ omhelzing zitten: ‘Ain't Goin' Down That Dirt Road’ (1968) van Howlin’ Wolf, ‘Dead Shrimp Blues’ (1936) van Robert Johnson (ontken maar niet dat u ook moest denken aan Bubba in Forrest Gump en aan de Bubba Gump Shrimp Company…) en ‘The Sky Is Crying’ (1959) van Elmore James.  

Howlin' WolfVocalionThe Sky is Crying - Fire

Next up, The Empress again: ‘Backwater Blues’ (1927) van Bessie Smith.

Dan weer twee magistrale jazztracks: ‘Royal Garden Blues’ is een nummer uit 1919 van Clarence en Spencer Williams. U hoort het in een versie uit 1940 van de magische Charlie Christian. Op de Charlie Christian Legacy webpage staat deze commentaar: ‘Royal Garden Blues features Cootie Williams and his trumpet on his second day of his brand new contract with the band. Charlie Christian gets only 8 bars on two choruses but he swings like all get-out and performs very well in the short space-time allocated.’

‘Weary Blues’ komt uit Duke Ellington & Johnny Hodges’ ‘Back To Back’, het sublieme album dat ook al in deel A te horen was. Ik nodig u uit in te zoomen op de wijze waarop in dit nummer Duke zijn noten altijd ‘net niet te laat’ speelt. Het lijkt alsof hij elke noot op het allerlaatste moment, net voor het uit tempo zou zijn, aanslaat. Die riedel op 00’54… absoluut mindboggling. En dan de blazers die too cool for school binnen komen strollen op 02’14”, swag en sadness tegelijk… Weary Waanzin.

ColombiaRoyal Garden BluesThe Weary Blues

Voor u het zich afvraagt als u naar de afbeeldingen kijkt: met Langston Hughes heeft het nummer van Ellington & Hodges niets te maken, maar het is wel een mooi bruggetje naar het nummer dat volgt: de lyrics van ‘Backlash Blues’ van Nina Simone zijn namelijk door Hughes, die een vriend van haar was, geschreven. En voor u mij nu met loftuitingen overlaadt voor deze toch wel zeer slimme overgang: toen ik de mix opnam had ik nog geen flauw idee dat Langston Hughes het gedicht ‘The Weary Blues’ had geschreven in 1925...  
Alle krediet gaat dus naar Google Afbeeldingen, en vooral naar het toeval…
Oh ja, ‘Backlash Blues’ komt uit het legendarische Montreux concert van Nina Simone in 1976.

En waarom niet, ter verheffing van het volk, het gedicht ‘The Weary Blues’:

Langston Hughes - 1902-1967

Droning a drowsy syncopated tune,
Rocking back and forth to a mellow croon,
     I heard a Negro play.
Down on Lenox Avenue the other night
By the pale dull pallor of an old gas light
     He did a lazy sway . . .
     He did a lazy sway . . .
To the tune o' those Weary Blues.
With his ebony hands on each ivory key
He made that poor piano moan with melody.
     O Blues!
Swaying to and fro on his rickety stool
He played that sad raggy tune like a musical fool.
     Sweet Blues!
Coming from a black man's soul.
     O Blues!
In a deep song voice with a melancholy tone
I heard that Negro sing, that old piano moan—
     "Ain't got nobody in all this world,
       Ain't got nobody but ma self.
       I's gwine to quit ma frownin'
       And put ma troubles on the shelf."

Thump, thump, thump, went his foot on the floor.
He played a few chords then he sang some more—
     "I got the Weary Blues
       And I can't be satisfied.
       Got the Weary Blues
       And can't be satisfied—
       I ain't happy no mo'
       And I wish that I had died."
And far into the night he crooned that tune.
The stars went out and so did the moon.
The singer stopped playing and went to bed
While the Weary Blues echoed through his head.
He slept like a rock or a man that's dead.

En nu we toch bezig zijn, meteen ook maar de tekst van het nummer van Nina Simone : 

‘The Backlash Blues’

Mr. Backlash, Mr. Backlash
Just who do think I am
You raise my taxes, freeze my wages
And send my son to Vietnam

You give me second class houses
And second class schools
Do you think that alla colored folks
Are just second class fools
Mr. Backlash, I'm gonna leave you
With the backlash blues

When I try to find a job
To earn a little cash
All you got to offer
Is your mean old white backlash
But the world is big
Big and bright and round
And it's full of folks like me
Who are black, yellow, beige and brown
Mr. Backlash, I'm gonna leave you
With the backlash blues

Mr. Backlash, Mr. Backlash
Just what do you think I got to lose
I'm gonna leave you
With the backlash blues
You're the one will have the blues
Not me, just wait and see

Langston Hughes     Live at Montreux - Nina Simone

Twee keer R.L Burnside, een new en een old school nummer: van het album ‘Come On In’ uit 1998 krijgt u ‘Shuck Dub’ en uit zijn compilatie ‘Rollin’ & Tumblin’’ uit 2010 zijn versie van John Lee Hooker’s ‘When My First Wife Left Me’ uit 1961.

In ‘VX-MIX-02, BLM Then’ heeft u al kennis kunnen maken met de militante blues van de geweldige J.B. Lenoir. Hier hoort u uit zijn ‘Alabama Blues’ (1966) ‘Born Dead’, met de hartverscheurende lyric: 

Every black child born in Mississippi
You know the poor child is born dead

Cynisch genoeg raakte J.B. Lenoir ernstig gewond bij een auto-ongeluk in 1967 en werd hij vanwege zijn zwarte huidskleur te vroeg uit het ziekenhuis ontslagen. Hierdoor overleed hij een paar weken later aan interne bloedingen. Hij was 38 jaar oud. 

Burnside    Lenoir

Burnside   Lenoir

Rahsaan Roland Kirk. Een wonderlijke en bovenmenselijk getalenteerde muzikant, die een hele trits instrumenten bespeelde, soms zelfs tegelijk, met verschillende stijlen experimenteerde en optrad met een indrukwekkende verzameling artiesten.
Een quote uit de wikipagina: ‘Usually, he appeared on stage with all three horns hanging around his neck, and at times he would play a number of these horns at once, harmonizing with himself, or sustain a note for lengthy durations by using circular breathing. He used the multiple horns to play true chords, essentially functioning as a one-man saxophone section. Kirk insisted that he was only trying to emulate the sounds he heard in his head. Even while playing two or three saxophones at once, the music was intricate, powerful jazz with a strong feel for the blues.’
In ‘The Black and Crazy Blues’, verschenen op het album ‘The Inflated Tear’ uit 1968, hoort u een serene, melancholische en bijna zachte kant van Kirk.
Twee iets minder serene samples van deze crazy wizard ? Hier bijvoorbeeld, of hier

Rahsaan Roland Kirk

The Inflated Tear

Ik zou tientallen blueswetten overtreden als ik B.B. King niet zou opnemen in deze eclectische verzameling. Deze King of the Electric Blues Guitar en één van de drie ‘Kings’ (met Albert King en Freddie King, geen bloedband), heeft een meer dan indrukwekkend oeuvre bij elkaar gespeeld en heeft meer opgetreden dan Louis De Funes, Laurel & Hardy en The Stones samen. In 1956 alone, he appeared at 342 shows.’ (wiki)
Geboren op een katoenplantage in Mississippi in 1925, nam hij op twaalfjarige leeftijd voor het eerst de gitaar ter hand. Wiki: ‘It seems that at the age of 12 he purchased his first guitar for $15.00, although another source indicates he was given his first guitar by Bukka White, his mother's first cousin (King's grandmother and White's mother were sisters).’
Die gitaar zou hij pas definitief weer neerleggen in oktober 2014…
Wiki: ‘On October 3, 2014, after completing his live performance at the House of Blues in Chicago, a doctor diagnosed King with dehydration and exhaustion, and the eight remaining shows of his ongoing tour had to be cancelled. King did not reschedule the shows, and the House of Blues show would prove to be the last before his death in 2015.’
We kunnen dus spreken van een leven in de muziek en op het podium van bijna tachtig jaar… Let that sink in.

U hoort twee nummers in deze mix, beide live tracks en beide uit het album ‘B.B. King meets John Lee Hooker’, een obscure Japanse compilatie uit 2007. Dat vermeld ik omdat ik dus niet kan traceren waar deze versies oorspronkelijk op verschenen zijn.

Ik kan u wel zeggen dat de uptempo jump blues ‘Caldonia’ (Louis Jordan, 1945) die u straks te horen krijgt, onder andere te vinden is op zijn 37e album ‘Let The Good Times Roll’ uit 1999, en dat ‘Guess Who’, waarvan u nu dus een live versie hoort, voor het eerst verscheen op zijn gelijknamige album uit 1972, en dat was dan weer zijn 21e studio-album… 

De versie van ‘Guess Who’ in deze mix bevat trouwens de waanzinnige ‘eend ontmoet cartoonbaby’-trompetsolo die we in 2010 hebben gebruikt in onze voorstelling ‘Zomergasten’ van Maxim Gorki. Hilarisch en meesterlijk, die solo…

Tenslotte vraag ik u vriendelijk doch met aandrang deze hartverscheurende clip te bekijken, waarin B.B. King het nummer brengt in Sing Sing Prison in 1972. Vreselijk subliem…

Guess Who - B.B. King

B.B. King      B.B. King

Tussen de twee nummers van B.B. King hoort u nog een gitaarheld, Otis Rush en een held uit het cuckoo’s nest, Screamin’ Jay Hawkins…

Otis Rush, zoals vele bluesateers geboren in the Deep South (Mississippi), maar groot geworden in Chicago, is weer zo’n immens getalenteerde schakel in de evolutie van de blues en van de gitaarmuziek. ‘Groaning The Blues’ is een vroege single, uitgekomen op Cobra Records in 1957.  

‘Constipation Blues’ van de volstrekte nutcase Screamin’ Jay Hawkins is dan weer verschenen in 1969. Bekijk zeker deze versie van het nummer met Serge Gainsbourg, en nu u toch bezig bent, deze passage bij Arsenio Hall, waar hij zijn legendarische ‘I put A Spell On You’ (1957) uitschreeuwt en tiert en braakt, skull & bone included.

Ligt het aan mij, of zijn we sindsdien allemaal zo fucking braaf geworden, met of zonder handgel ???

Jay Hawkins    Otis Rush

Screamin’ Jay Hawkins Otis Rush

De drie volgende nummers zijn een ware clash of the Titans.
Even de bedenking daarbij dat u nu echt wel een die hard fan van electric guitar blues moet zijn, want het zijn drie lange slow bluestracks. Ik geef toe dat ik graag die tragere intense blues hoor, met sublieme solo’s die knarsen en wailen en moanen, dus in de mix heb ik blijkbaar niet zo veel uptempo bluestracks geselecteerd. Of het nu over garnalen, verloren liefde, bedrog, werkcondities, slechte wegen of zwarte slangen gaat, ik hoor ze zo graag hun beklag doen… Spijt voor wie het benijdt…

In ieder geval, de drie artiesten die volgen zijn absolute bluesgoden en de songs meesterwerken.

Buddy Guy: ‘Stone Crazy’ (een van zijn bekendste nummers, uit 1962).
Jimi Hendrix: ‘Born Under A Bad Sign’ (van Albert King, in 1967 verschenen op diens mijlpaal met dezelfde naam, door Hendrix opgenomen in 1969).
Stevie Ray Vaughan: ‘Tin Pan Alley’ (oorspronkelijk te vinden op zijn debuutalbum uit 1983, ‘Texas Flood’, hier in een live versie uit 1985 in Montreux).

Stone Crazy! - Buddy Guy                          Stevie Ray Vaughan and Double Trouble

 

In deel A (‘Blue One’) was het Lightnin’ Hopkins die ons bij St Germain bracht, nu is het J.B. Lenoir. ‘Alabama Blues (1965 Mix)’ is St Germain’s remix van Lenoir’s ‘Alabama Blues’ dat u in ‘VX-MIX-02, BLM Then’ heeft kunnen horen. Het is te vinden op de compilatie ‘From Detroit To St Germain’ uit 1999. 

Alabama Blues!      Ludovic Navarreaka

Het laatste woord in deze dubbele mix is voor John Coltrane.  

‘The Last Blues’ is voor het eerst verschenen op het postuum uitgebrachte album ‘Living Space’ uit 1998, een album dat ook is opgenomen in de briljante box ‘The Classic Quartet: The Complete Impulse! Recordings’.
Een toemaatje voor de freaks: John Coltrane’s Solo on “The Last Blues” (1965)

Coltrane

The last blues dus. C.U…

De Playlist:

De Playlist 13B