VX MIX 13 A: Blue One

Frank Vercruyssen

Tijdens de werk/plek heb ik op geregelde tijdstippen een mix met u gedeeld. Die mix kon per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer werd het een BLM-verzameling, dan weer een reeks seventies hits, een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, liedjes van Ann Christy en Wim De Craene of van Throbbing Gristle en Cabaret Voltaire, of oude muziek van Kassia en Hildegard Von Bingen... U heeft er ondertussen al een aantal gekregen. De werk/plek wordt (voorlopig ?) afgesloten, maar u heeft nog een viertal mixen te goed. Bij deze: 

Het onderwerp van VX-MIX 13 (het cijfer is geen toeval) :  

Het mag van meetaf duidelijk zijn: in deze mix is de gitaar koning, en de stem koningin.
Over de betekenis en de geschiedenis van Blues kunnen we natuurlijk volumes vol schrijven, en dat is ook gebeurd. Voor een beknopt overzicht op wikiformaat kan u alvast hier kijken.

Qua bronmateriaal voor deze mix zijn er drie subcategorieën te onderscheiden: ‘Old Blues’, ‘Newer Blues’ en ‘Jazz In Blues’. Ik heb deze keer de mix echter niet chronologisch of stijlvast opgebouwd. Ik heb bewust een nummer uit, zeg maar, 1927 tegen één uit 2000 geplakt of een Sixties Jazznummer tegen een Chicago Bluesnummer… 

De mix bestaat, door een overvloed aan materiaal, opnieuw uit twee delen van ongeveer drie uur, waarbij het tweede deel kan beschouwd worden als een soort ‘spiegel’ of ‘alternate take’ van het eerste. Dus de helft van de gekozen vintage bluesnummers in deel A, de andere helft in deel B, de helft van de nieuwere blues in A, … you get the gist… En als ik bijvoorbeeld vier nummers van John Lee Hooker had geselecteerd, hoort u er twee in het eerste en twee in het tweede deel… 

Vier bedenkingen vooraf: 

Het oeuvre van zeer veel muzikanten die in deze mix voorkomen kan onmogelijk door een paar tracks worden belichaamd. Hoe kan je met één nummer Bessie Smith, John Lee Hooker, Muddy Waters of Stevie Ray Vaughan recht doen ? Dus eens te meer zijn de gekozen nummers een pars pro toto voor het sublieme repertoire van deze muzikanten en kan ik u alleen maar op het hart blijven drukken dat als u deze artiesten apprecieert, het belangrijk is om werk van hen te kopen, digitaal, op vinyl, 8-track of cd, het is al eender, als we ze maar blijven steunen en op die manier oude en nieuwe voorbeelden van het mooiste dat de mens kan bieden bij ons houden.  
Aan ons dagelijks bezoek aan You of wat voor Tube dan ook hebben deze muzikanten/labels helemaal niets en de universele beschikbaarheid van hun werk – wat in theorie een godsgeschenk zou moeten zijn, denk aan de halsbrekende toeren die fans vroeger moesten uithalen om werk van hun helden te bemachtigen – levert hen voorlopig bitter weinig op.

  • Hier en daar zal u een anomalie ontdekken, een nummer dat niet (volledig) in de bluestraditie past. Dat komt omdat ik het ook een geestig idee vond om het woord ‘Blues’ in te tikken in mijn track collection en dan te zien wat daar zoal uitkwam: dat waren 1266 soms heel verrassende nummers. Daardoor vindt u ook een St Germain terug in de mix, om er maar één te noemen, omdat die toevallig een nummer heeft gemaakt dat ‘Real Blues’ heet… Trouwens, nu ik erover nadenk, dit nummer is misschien niet het beste voorbeeld, want St Germain sampelt wel degelijk de stem van Lightnin’ Hopkins… Maar, goed, u begrijpt het principe.
     
  • Tot slot en tot mijn grote spijt ontbreken wegens hun lengte alvast drie meesterwerken in de mix: ‘Voodoo Chile’ van Jimi Hendrix (de ‘Electric Ladyland’ versie van 15’00”), ‘I Hate The Day I Was Born’ van John Lee Hooker (18’35”) en ‘Blues at Sunrise’ van Albert King en Stevie Ray Vaughn (15’10”)…  

Dus nog een laatste keer: zoeken en vinden die handel !

  • Tot nog meer slot: kom weer niet af met “’T is altijd tzelfde”.  

Het thema is blues, so blues is what you get.  
Als u naar de Chinees gaat, verwacht u ook geen stoofvlees na een tijdje…

Done preachin’…

Media content
Audio file

Deel A: Blue One 

‘St Louis Blues’ van Bessie Smith, ‘The Empress of The Blues’. Het nummer is een standard uit 1914, geschreven door W.C. Handy en ontelbare keren opgenomen en gespeeld.  
Bessie Smith en Louis Armstrong’s versie uit 1925 is wellicht het meest bekend.  
Hier hoort u het a capella begin uit een videoclip die we met een gerust hart ‘avant la lettre’ kunnen noemen: 1929. Over dit filmfragment weten we dankzij een zeker InBocchaCiusa in één van de comments op de youtube pagina: In 1929, Smith made her only film appearance, starring in a two-reeler, St. Louis Blues, based on W. C. Handy's song of the same name. In the film, directed by Dudley Murphy and shot in Astoria, Queens, she sings the title song accompanied by members of Fletcher Henderson's orchestra, the Hall Johnson Choir, the pianist James P. Johnson and a string section—a musical environment radically different from that of any of her recordings.”

Daarop aansluitend een volledig a capella versie van ‘St Louis Blues’ door The Mills Brothers, een close harmony kwartet uit Ohio, who made more than 2,000 recordings that sold more than 50 million copies and garnered at least three dozen gold records.’ (wiki)

The Empress of the Blues     The Mills Brothers

Wees gerust, in deze mix is er aan iconen geen gebrek…: Blind Lemon Jefferson uit Texas met ‘Matchbox Blues’ (1927), gevolgd door een eerste straight up jazztrack met het geniale en zoveel te jong gestorven gitaarwonder Charlie Christian, die niet alleen de blues en de swing, maar ook later de aanstormende bebop moeiteloos in de vingers had. Een essentiële figuur voor de ontwikkeling van de jazz en een onmisbare muzikant voor elke liefhebber van de elektrische gitaar. Niet voor te stellen wat deze artiest nog bij elkaar zou gespeeld hebben als hij niet op 25 jarige leeftijd aan TBC was gestorven in 1942.  
Hier met een korte spielerei, opgenomen in de studio in afwachting van een volgende take: ‘Blues in B’

Blind Lemon Jefferson     Charlie Christian

Blind Lemon Jefferson Charlie Christian

Vervolgens gaat de genaamde Washboard Sam, een Chicago Blues vertegenwoordiger die vooral succesvol was in de jaren dertig en veertig, zijn patatten rooien in ‘Diggin’ My Potatoes’, waarna Jazz pianist, zanger en bandleader Jay McShann Walter Brown zijn blues laat confessen in… ‘Confessin’ The Blues’ van The Jay McShann Orchestra. Deze band zal de geschiedenis ingaan als het orkest waarmee Charlie Parker zijn eerste opnames als beroepsmuzikant heeft gemaakt. Hij zou met Jay McShann optreden tussen 1937 en 1942.  

Vandaar dan ook het volgende nummer in de mix: ‘Cool Blues’ van Charlie Parker
Het was trouwens Jay McShann die de anekdote deelde over de bijnaam van Parker: 
During their drive to a gig in Nebraska with a car full of musicians, the driver of the car accidently hit a chicken. According to McShann, Parker requested the driver turn around so he could get the bird, and sat with it in the backseat of the car all the way to Lincoln. Once they arrived he asked the keeper of the home they were staying in to cook it up for him. (wiki) 

Washboard Sam      Jay McShann

Washboard Sam Jay McShann

Bird

‘Bird’ dus, een van mijn absolute helden en een van de grootste muzikanten uit de geschiedenis. 
Die krijgt nog wel zijn eigen aflevering…

Van de ene held naar de andere: Josh White. Ik denk toch mijn favoriete old school bluesateer… Prachtig oeuvre, zowel qua inhoud als muzikaal. Suave, elegant en militant. Een vuist en een streling. U heeft hem al kunnen horen in de eerste BLM Mix ‘BLM Now’ met zijn Jim Crow era political blues… In deze mix nog vier nummers, twee in deel A en twee in deel B. Beginnen doen we met ‘Defense Factory Blues’ uit zijn legendarische ‘Southern Exposure’ album uit 1941.  

Josh White

Josh White. Magistraal.

En ook Sister Rosetta Tharpe heeft een onmiskenbare invloed gehad op de evolutie van de muziek, niet in het minst op die van muziek door vrouwen. Zij was een absolute pionier van de elektrische gitaar. Zonder haar geen Jimi, zeg maar, en al zeker geen Samantha Fish…
Ze was de eerste populaire artieste die ‘distortion’ gebruikte, om maar één ding te noemen.
Van haar hoort u ‘Trouble In Mind’ uit 1941. Kan u ook hier bekijken trouwens, ergens in een klein stationnetje in Engeland… Check die gitaarsolo en u weet waar de mosterd vandaan komt.

En dan twee giganten side by side in één van de allermooiste muziekfilms aller tijden: 
In Session met de geniale Stevie Ray Vaughan en zijn grote voorbeeld Albert King. Ik smeek u op m’n blote knieën die docu te bekijken. De essentie van blues, van muziek, van samen spelen, van optreden, van genie en nederigheid. Het concert en het bijbehorende album is opgenomen in december 1983 in Ontario, toen SRV 29 was en Albert King 60.  
Magistraal, don’t miss it. Bekijk hem HIER, en wel nu onmiddellijk, I won’t take no for an answer.

In deel B hoort u nog nummers van hen, hier alvast een skit over het feit dat er een buzz rond een zekere ‘Stevie’ rondging, en dat Albert King nog nooit van die witte youngblood had gehoord, ‘Who is Stevie ?’ en aansluitend het uptempo ‘Don’t Lie To Me’

Sister Rosetta Tharp    Albert King & Stevie Ray Vaughan

Sister Rosetta Tharpe

Next up, nog een keer Josh White met het fantastische ‘Bad Housing Blues’.

En dan nu opgedragen aan een van mijn grote heldinnen van het witte doek en toekomstige vrouw maar ze weet het nog niet: Amy Adams…………
In ‘American Hustle’ uit 2013 brengen zij en Christian Bale een ode aan het geniale ‘Jeep’s Blues’ van het al even geniale album ‘At Newport’ uit 1956 van de… geniale Duke Ellington. Je kan je alleen nog maar afvragen: Hoe goed kan muziek zijn ?
Bekijk het bewuste filmfragment alhier.Amy, Duke & Christian’s left foot…

Amy, Duke & Christian’s left foot…

We gaan even terug naar de roots met Big Maceo Merriweather, een in Georgia geboren maar in Chicago groot geworden Bluespianist, voor zijn eerste release en bluesclassic  ‘Worried Life Blues’ uit 1941, om dan 76 jaar vooruit te springen en terecht te komen bij een van de belangrijkste bluesgitaristen en -zangers van vandaag, the white blues princess from Kansas, Samantha Fish. U heeft haar al een keer kunnen horen en zien op ‘VX-MIX-08 F, Betrayal 68’ met de geweldige live versie van ‘I Put a Spell On You’. In deze en volgende aflevering komt ze nog een paar keer voorbij, te beginnen met ‘Gone For Good’ uit haar ‘Belle Of The West’ uit 2017. Yep, ik ben een grote fan… Ik had een ticket voor haar concert in Tilburg, maar Corona weet u wel…

Big Maceo   Samantha Fish

Big Maceo

En dan alweer een iconische dame, uit een iets langer vervlogen tijd: Etta James met ‘Don’t Cry Baby’, een nummer uit 1929 van de legende waarmee we begonnen zijn, Bessie Smith en in 1961 door Etta James opgenomen voor haar album ‘The Second Time Around’, om dan voor een eerste keer terecht te komen bij een van de eeuwige vaandeldragers van The Blues, een man die zo’n vijftig jaar lang op het podium heeft gestaan, John Lee Hooker.  
Hier een eerste, vroege nummer van hem: ‘Miss Lorraine’ uit 1950.

The Second Time Around - Etta James     Miss Lorraine

And now back to Jazz.  ‘Back To Back’.  1959.  Verve.  Duke Ellington & Johnny Hodges. 
Een meesterwerk van de klassieke fifties jazz. Wetende dat ‘Giant Steps’ van John Coltrane een jaar later zou uitkomen, moeten we hier geen groot experiment zoeken, maar dit is zo’n smooth, sad en swingend album, en de twee heren zijn zo complementair en briljant, dat ik de plaat letterlijk heb grijsgedraaid. (Fun fact voor de youngsters: als je een vinylplaat heel veel afspeelde, kwamen er niet alleen veel krassen op, maar ze werd ook langzaam grijs.)
Uit ‘Back To Back’ hoort u ‘Wabash Blues’.

Billie Holiday. ‘Stormy Blues’. 1954. Need I say more ? 

Back2Back     Stormy Blues - Billie Holiday

Een niet afhoudende toevloed aan genie: McCoy Tyner plays the blues en dan nog wel een nummer van the Duke… ‘Nights Of Ballads & Blues’, zijn derde elpee is in 1963 verschenen op Impulse. Daaruit hoort u ‘Satin Doll’, in 1953 geschreven door Duke Ellington en Billy Strayhorn. U kent mijn enorme bewondering voor deze meesterpianist, hij kwam al eens langs in ‘VX-MIX-09, Move (On)’…

Nights Of Ballads & Blues

Drie keer old school legend: de machtige Howlin’ Wolf met ‘Goin’ Down Slow’ uit 1961, ‘Little Rock Blues’ van Pearl Dickson uit 1928 en ‘I Believe I’ll Dust My Broom’ van Robert Johnson uit 1936. Over het belang van Howlin’ Wolf en nog meer van Robert Johnson kunnen volumes vol worden geschreven.  Pearl Dickson is minder bekend dan die twee mastodonten, ze heeft maar vier nummers opgenomen, maar dat maakt het niet minder mooi. 

Howlin' Wolf     Little Rock Blues - Pearl Dickson

Howlin’ Wolf poseert speciaal voor mijn 13e aflevering…

Robert Johnson

De enige drie (ja, drie) bestaande foto’s van Robert Johnson… 
Meer selfies zijn er niet te vinden…

We blijven nog even hangen bij de keerborstel van Robert Johnson, want die werd in 1951 opnieuw ter hand genomen door Elmore James, een versie die legendarisch is geworden.  
En ja – sorry, chronisch superlatieventekort – wat een fenomenale, geweldige, sublieme artiest ook weer.  Dus nog eens ‘Dust My Broom’
Endearing fun fact: Elmore James was zo verlegen dat z’n muzikanten hem in de studio vaak wijsmaakten dat ze maar een repetitie gingen spelen, en ondertussen stiekem het nummer opnamen… How sweet is that…

Elmore James

SRV‘Texas Flood’.  Debuutalbum. 1983. Magistraal. Wat een gitarist.  
Veel te jong gestorven… 46 jaar oud.  Helikoptercrash in 1990.  

Stevie Ray Vaughan

Stevie Ray Vaughan

Als u zin heeft in een achttien minuten durende soundcheck van SRV die het deksel van uw hoofd zal lichten: kijk dan even hier.

Ik heb u gezegd dat de gitaar koning is in deze aflevering…

En het gaat door: een tweede keer John Lee Hooker, later in zijn carrière: ‘Sally Mae’, te vinden op zijn hedendaagse klassieker ‘The Healer’ uit 1989, waarin hij met andere grootheden samenspeelt (Santana, Robert Cray, Bonnie Raitt). Dit nummer deelt hij met George Thorogood. George T. is niet hetzelfde gitaargenie als SRV, maar wat een ontspannen relatie met dat instrument, en wat een feest wanneer hij met zijn Destroyers speelt ! Zijn versie van J.L. Hooker’s ‘One Bourbon, One Scotch & One Beer’, te vinden op zijn debuut uit 1977, is legendarisch. Hier een liveversie van dat nummer in 1984… Feest.

the healer - John Lee Hooker      George Thorogood and the Destroyers

Vervolgens de eerste vreemde eend in de bijt, een artieste die niet speciaal bekend staat als blueszangeres maar een heel spectrum aan stijlen bewandelt: de Nigeriaans-Duitse Ayọ met ‘Maybe (Ayo Blues)’ van haar tweede album Gravity At Last uit 2008. 

John Coltrane Plays The Blues in 1962. Tja, dan luisteren wij.
Over Coltrane kan ik een oneindig lange en uiteindelijk genante lofzang aanheffen.  
Ik ga dat niet doen. Grote held. Het nummer: ‘Blues for Bechet’ (voor Sidney Bechet dus).

Ayo       Coltrane plays the blues

Qua anomalie kan het volgende nummer tellen: ‘Blues’ van Bounty, een rapper van het Zuid, Antwerpen. Ik heb hem nog niet zo lang geleden ontdekt en ben fan. Hij heeft ondertussen twee EP’s uitgebracht en ik vind zijn flow en de productie erachter zeer goed. Dus het feit dat hij een nummer heeft gemaakt dat ‘Blues’ heet, heb ik botweg aangegrepen om hem onder uw aandacht te brengen. Het moet gezegd dat zijn samples quite jazzy zijn… ‘Samurai van Zuid’. Check it out.

Blues - Bounty        Samurai van Zuid - Bounty

Een beetje dezelfde redenering bij het volgende nummer en de volgende groep: ‘Blues Ideology’ van Irreversible Entanglements. Deze experimentele, militante freejazzbende uit Philadelphia, verzameld rond Camae Ayewa, een dichteres, muzikante en activiste, beter bekend als Moor Mother, is absoluut uw aandacht en interesse waard.  
Haar solo werk en het werk van de band is heftig, compromisloos en hyperactief, maar zeer de moeite. Hun albums zijn te vinden op www.bandcamp.com.   

Camae Ayewa      Who sent you? - Irreversible Entanglements

Straight back to the Jazz in Blue and to 1960 voor een werkelijk fenomenaal album van een zeer, zeer groot artiest: ‘Blues & Roots’ van Charles Mingus, waarop ook het onvergetelijke ‘Moanin’ te vinden is. In deze mix: ‘Cryin’ Blues’.  

Nog eens tien jaar terug voor Lightnin’ Hopkins uit Texas. Nog zo een blueslegende.  
Het kan niet op. ‘Shotgun Blues’

We blijven bij Lightnin’ H., maar dan in gesampelde vorm voor ‘Real Blues’ van een artiest die op een heel andere plek in het platenrek te vinden is, maar die niet minder legendarisch is als muzikant en producer: Ludovic Navarre, b.k.a. St Germain. Het nummer is te vinden op zijn vierde album ‘St Germain’ uit 2015.  Deze release heeft wel minder aardschokken veroorzaakt dan zijn magistrale debuut uit 1995, ‘Boulevard’ of dan ‘Tourist’ uit 2000.  
Het is zelfs nogal onopgemerkt voorbijgekomen… So here you are.

Boulevard - St GermainTourist - St GermainSt Germain

We gaan terug naar de pure Blues, maar we blijven in het heden: Beth Hart, een erg productief powerhouse of bluesrock uit Los Angeles. Ze debuteerde in 1993 met The Ocean Of Souls. Haar eerste solo-album, ‘Immortal’, kwam uit in 1996. Het nummer in deze mix, ‘Your Heart Is As Black As Night’ komt uit haar ‘Live In Amsterdam’, opgenomen in Carré in 2013. Ze deelde daar het podium met Joe Bonamassa, met wie ze tal van keren heeft opgetreden en nog drie albums heeft opgenomen. Bonamassa is een van de bekendste hedendaagse bluesgitaristen, afkomstig uit New Hartford, New York, met een grote schare onvoorwaardelijke fans, maar er zijn ook best veel bluesfanaten die hem absoluut niet appreciëren. Ikzelf volg de goede man niet, maar voor mij mag hij er gerust zijn…  
If you dig BH & JB, kan u hier het volledige concert bekijken.

Live in Amsterdam - Beth Hart Joe Bonamassa

Back to vintage: T-Bone Walker uit Linden, Texas, alweer een Electric Bluespionier, deze keer met Afro-Amerikaanse en Cherokee roots. Het nummer Stormy Monday Blues’, met de legendarische openingszin ‘They call it Stormy Monday, but Tuesday’s just as bad’, is Walker’s meest bekende nummer, opgenomen in 1947.

Muddy Waters. I said Muddy Waters. Yes, Muddy Waters…
De heer McKinley Morganfield is een van de allergrootsten, een sleutelfiguur in de transitie van de oude, akoestische en traditionele Blues naar de moderne, bredere, veelzijdigere versie. Zijn invloed op de moderne Blues, Rock, Psychedelica,… is enorm. (Om maar iets te zeggen, de Rolling Stones vonden hun naam bij zijn single ‘Rollin’ Stone’ uit 1950.) Lees de wiki voor meer details. U hoort in deze mix twee nummers back to back uit zijn absoluut legendarische live album ‘At Newport 1960’, een onmisbare schijf (dat zei men vroeger op de vrije radio’s, een ‘schijf’, of een ‘topschijf’…) voor elke zich zelf au sérieux nemende bluesliefhebber. ‘I’ve Got My Brand On You’ en ‘I’m a Hoochie Coochie Man’.

Stormy Monday Blues - T Bone Walker       Muddy Waters

Janis. Joplin.  

U heeft haar al horen langskomen in ‘VX-MIX-8 E, Betrayal 71’ en ook in deze dubbele Blues-aflevering zal u haar een paar keren ontmoeten, te beginnen met de live versie van Big Mama Thornton’s ‘Ball & Chain’, opgenomen op het Monterey Popfestival in 1967 en ook hier te zien.

Voor de geïnteresseerden: er is een prachtige box van 3 CDs uitgekomen op Columbia in 1993: ‘Janis’.  Zeer de moeite.

En dan, tja, die andere queen weer, met ‘Down In The Swamp’: Samantha Fish, van haar ‘Runaway’ album uit 2011. Live versietje ? Hierzo. Of hierzo. Of nog hierzo

You know what, I am so Droopy right now…:  ****

Janis      Runaway - Samantha Fish

Even naar de UK nu voor een classic van de legendarische Britbluesateers John Mayall & The Bluesbreakers: ‘Blues for the Lost Days’ uit het gelijknamige album uit 1997, en dan meteen weer naar de States voor ‘70’s Blues’ van Betty Davis. Betty Davis staat niet echt bekend als blueszangeres, zij is eerder het briljante funkfenomeen dat we allemaal kennen, mag ik hopen, maar elke gelegenheid om deze geweldige artieste te laten horen grijp ik aan, dus, aangezien ze een nummer heeft gemaakt met ‘Blues’ in de titel, heeft ze prijs, en wij ook. Het nummer, pure blues trouwens, is te vinden op haar ‘They Say I’m Different’ uit 1974.  

Blues for the lost days - John Mayall       Betty Davis

Nog drie nummers in deze mix, te beginnen met ‘Let My Baby Ride’ van R.L. Burnside.
Deze absoluut fascinerende artiest heeft heel veel pure Delta Bluestracks opgenomen, alleen hij en z’n gitaar, maar heeft er ook stevig op los geëxperimenteerd met andere stijlen en muzikanten. In de volgende aflevering hoort u een voorbeeld van Burnside stripped down, hier echter hoort u een track uit het Blues & Electronic fusion remixalbum uit 1997, ‘Come On In’, voor het grootste deel geproducet door Tom Rothrock.

Bekijk ook zeker deze clips uit 1978, waarin hij een paar nummers zingt met z’n familie naast zich, en zijn zoontje op de drums. Dit (over zijn eerste vrouw, het gezicht van zijn huidige vrouw spreekt boekdelen) en dit, en dit (over zijn trui die aan de wasdraad hangt)…  
Hilarisch en meesterlijk !

R.L. Burnside        Come on in - R.L. Burnside

In 1994 heeft producer Alan Douglas elf bluesnummers van Jimi Hendrix verzameld en uitgebracht als ‘Jimi Hendrix: Blues’… Over Jimi H. ga ik verder niet uitweiden, u weet dat hij een van mijn grootste helden is, hier hoort u een iets minder bekend nummer van hem, dus niet ‘Voodoo Chile’ of ‘Red House’, maar ‘Once I Had a Woman’, opgenomen op 23 januari 1970.

Jimi Hendrix: Blues

Jimi is niet alleen een van mijn helden, ook Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard (die zonder baard) van ZZ Top zijn onvoorwaardelijke bewonderaars van ’s werelds grootste gitaargod. Een tijdje geleden kon u op tv de fantastische documentaire zien over deze drie Texaanse heren. ‘That little ol’ Band from Texas’ was te zien op Canvas, hopelijk duikt ze ook nog op bij de streaming platforms. Een prachtig verhaal van blues en volharding.
Uit hun debuutalbum met de toepasselijke titel ‘ZZ Top’s First Album’ hoort u ‘Brown Sugar’, meteen ook het afsluitnummer van ‘Blue One’, het eerste deel over The Blues.

ZZ TOP       ZZ TOP's first album

Deel twee, ‘Blue Too’, coming soon… 

Elektrische gitaar

 

De Playlist:

Playlist 13 deel 1