VX MIX 10 A: Damage is done

Frank Vercruyssen

Op geregelde tijdstippen zal ik een mix met u delen. Die mix kan per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer wordt het een verzameling seventies funk, de andere keer een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, dan weer liedjes van Ann Christy en Wim De Craene, van Fischer Z en Cabaret Voltaire, Oud-muziek van Munir Bachir en Naseer Shamma, Spoken Word van Rafeef Ziadah of Kae Tempest, bebop van Charles Mingus of John Coltrane.  Een mix opgebouwd rond de muzikale score van één van onze voorstellingen, een overzicht van de Russische muziek uit het jaar dat ‘Anna Karenina’ verscheen, een ode aan Amelie Lens, aan mogelijkheden geen gebrek.

Voor aflevering 10 duiken we de eerste helft van de jaren tachtig in, naar de tijd waarin, gestuurd door het VK, de Post Punk het heft in handen kreeg en de Industriële muziek een vlucht nam, de New Wave begon en elektronische muziek de radiostations en de hitlijsten belegerde. We spreken dus over de jaren 1979 tot 1985. Deze fase in de moderne Westerse muziek werd grotendeels aan deze kant van de oceaan ontwikkeld en voor een keer niet in de VS. Daar was men toen met andere dingen bezig (de ontwikkeling van de hiphop, om maar iets te zeggen). Men sprak dan ook over de Tweede Britse Golf en het moet gezegd dat ook landen als België en Duitsland hun duit in het zakje hebben gedaan. Voor de ontwikkeling van de house en de techno zullen we in de tweede helft van de jaren tachtig opnieuw de oceaan moeten oversteken…

Media content
Audio file

Er is natuurlijk in de twintigste eeuw al duchtig met elektronica en industriële of dagelijkse voorwerpen en geluiden geëxperimenteerd.  John Cage, Steve Reich, Philip Glass, Klaus Schulze, Tangerine Dream, Jean Michel Jarre, Kraftwerk, Pink Floyd, Brian Eno, Vangelis, Mike Oldfield, Giorgio Moroder, Suicide, voorbeelden te over.
Als de geschiedenis van de industriële en elektronische muziek u interesseert, beveel ik u van harte de briljante anthologie aan die gecreëerd is door het Belgische label Sub Rosa : ‘An Anthology Of Noise & Electronic Music’.  Zeven volumes zijn er ondertussen.  Absoluut geniaal.  

Om zich te verdiepen in het gebruik van elektronica moesten muzikanten tot eind jaren zeventig steenrijk en/of een technisch genie zijn.  De evolutie van de apparatuur en de doorbraak van de democratischer geprijsde ‘synthesizer’ zorgde er aan het einde van de jaren zeventig echter voor dat ook de wat minder bedeelde muzikant of creatieveling in zijn kamer aan de slag kon met ritmeboxen en keyboards…  

Ik bedoel maar, een Fairlight CMI (de eerste 8 bits digitale sampler) kostte in 1979 nog zo’n 100 000 euro.  Ter vergelijking : een middenklasse woning kostte indertijd 75 000 euro.

 

Fairlight CMI (Computer Musical Instrument)
Fairlight CMI (Computer Musical Instrument)

 

Klaus Schulze
Klaus Schulze

Net zoals bij de Disco begon de Industriële, Elektronische en Synthpop rage aan het einde van de jaren 70 uitermate opwindend en innovatief, maar tegen ’85 was de hele winkel zo uitgewoond dat er dringend nood was aan wat anders. Zoals steeds ontstond het diep in de subcultuur, stekelig, experimenteel, eigenzinnig en weerbarstig, dan werd stilaan het commercieel potentieel ontdekt door slimme producenten en A&R bonzen en werd de muziek vervolgens uitgesmeerd in de mainstream cultuur tot het een ingeblikt format was geworden waar de desbetreffende suits stinkend rijk van werden maar waar het leven al lang uit was geknepen. 

Maar in de jaren die we hier bekijken zijn er uitermate opwindende dingen gebeurd.  Vandaar deze mix, waarin u zowel erg commerciële nummers hoort als industriëlere en meer underground tracks. 

Ik heb maar 1 parameter gehanteerd : de muziek moet uitsluitend of bijna uitsluitend met elektronische instrumenten zijn gecreëerd tussen 1979 en 1985. Dus geen Post Punk of New Wave in de trant van Joy Division, The Cure, Echo and The Bunnymen, Killing Joke, Siouxsie and The Banshees, Bauhaus of The Sisters of Mercy. Zelfs Duran Duran, Spandau Ballet of ABC hebben het niet gehaald. Een olievat, haardroger of boormachine is dan weer welkom. Een enkele gitaar hier en daar kan nog net, maar dan het liefst met zo weinig mogelijk akkoorden en door een effectenmachine gestuurd.  … Voor New Order maak ik één uitzondering, als ode aan Ian Curtis…

Door de overvloed aan materiaal heb ik er weer een tweedelige mix van moeten maken, van elk zo’n dikke twee uur. Wat er ook van zij, come prepared : soms is het bubbelgum en poppy, geföhnd haar, epauletten en wijsvingertjes in de lucht, maar af en toe wordt het beenhard, ijskoud en wijsvingertjes in de oren... So buckle up.

Cabaret Voltaire in Zürich, seit 1916

De eerste tien tracks van de mix komen nog uit ‘de jaren zeventig’, met één uitzondering : ‘Partially Submerged’ van Cabaret Voltaire is al uit 1980, maar dat nummer heb ik mee in de beginsequentie verwerkt omdat het de begintune was van mijn eerste programma op Radio Centraal in 1983. ‘Filicule’ maakte ik samen met een middelbare schoolkameraad, Nico Bruninckx. Het stond voor ‘Filosofie, Literatuur en Cultuur’, een serieuze hyperbool, want wat volgde was pure flauwekul en lawaai… Straks meer over Cabaret Voltaire en ‘The Voice Of America’, maar eerst terug naar 1977 en ‘79 met een van de belangrijke grondleggers van de Industriële en Elektronische muziek : Throbbing Gristle uit Kingston upon Hull, East Yorkshire, Northern England…  

Peter Christopherson, Genesis P-Orridge, Cosey Fanni Tutti en Chris Carter liggen samen met andere pioniers als Kraftwerk en Suicide aan de basis van een hele reeks experimentele en elektronische stijlen en rages, en hebben generaties muzikanten geïnspireerd. Industrial, Synthpop, New Wave, Cold Wave, Electro, House, Acid, Techno, Breakbeat, allemaal moeten ze props geven aan deze vier volstrekt krankzinnig vernieuwende malloten.... 

Throbbing Gristle zou al in 1981 ophouden te bestaan. Ze stuurden toen postkaarten rond met daarop de boodschap dat hun ‘mission is terminated’… Op de wiki-pagina kunt u lezen over hun tweede en derde periode.  In ieder geval, na de eerste break up vormden Genesis P-Orridge (check zeker ook zijn wiki voor het levensverhaal van dit avant garde icoon) en Peter Christopherson het experimentele Psychic TV, terwijl Carter en Tutti verdergingen als Chris & Cosey. Die laatsten komen we straks nog tegen in deze mix.

Throbbing Gristle
Throbbing Gristle

Ik heb vijf nummers van hun eerste twee LP’s samen met ‘Partially Submerged’ van Cabaret Voltaire in de mixer gedraaid : ‘Industrial Introduction’, ‘Maggot Death – Southampton’, ‘Slug Bait – Live at Brighton’ en ‘Slug Bait ICA’ van hun debuut uit 1977, The Second Annual Report, en van hun derde,  ’20 Jazz Funk Greats’ uit 1979, het titelnummer.


Album Throbbing Gristle

En dan komen we meteen bij een ander monument uit de Britse elektronische avant garde terecht : Frank Tovey, ofwel Fad Gadget. Naast het ontegensprekelijke belang van deze muzikant voor de evolutie van de moderne muziek, ben ik zelf altijd een grote fan geweest van Fad Gadget. U zal hem dan ook verschillende keren tegenkomen in deze mix, te beginnen met zijn debuutsingle uit ’79 : ‘Back To Nature’. De goede man is veel te vroeg gestorven, in 2002, maar hij heeft op z’n eentje voor een hele rits klassiekers in het genre gezorgd. 

Back to nature -front             Back to nature - back

Maar Cabaret Voltaire uit Sheffield dus, mijn grote helden in die tijd. 
Hun eerste LP, ‘The Voice Of America’, was een magische ontdekking voor mij : enigmatisch, compromisloos, angstaanjagend en rauw. Mijn Top 30-tijd was definitief voorbij… Let wel, ik heb de LP pas in 1983 ontdekt en hun materiaal van voor die eerste plaat heb ik nog later leren kennen. Dit is trouwens een typisch fenomeen voor iemand die rond de 15 jaar was in het begin van de jaren tachtig : wij zijn de generatie die net te laat waren voor ongeveer alles… Maar, nog eens, over ‘The Voice Of America’ straks meer, nu eerst  ‘Nag Nag Nag’, uitgebracht door Rough Trade als single in juni 1979.

Cabaret Voltaire - front             Cabaret Voltaire - back    

Tubeway Army en Gary Numan. Zeer belangrijke muzikant maar ik ben zelf nooit echt fan geweest.  Buiten ‘Cars’ en ‘Are “Friends” Electric’ ken ik dan ook bitter weinig van hem.
Maar dat hij een pionier was, dat mag duidelijk wezen.

Zoals gezegd heeft België wel degelijk een betekenis in de evolutie van de elektronische muziek.  De New Beat komt later en het land als kruispunt voor house, acid en techno nog later, maar aan het eind van de jaren zeventig waren er al Mark Moulin, Michel Moers en Dan Lacksman van Telex… We vonden het rare vogels in de tijd, maar hebben duidelijk hun belang onderschat.  In 1980 zouden ze België vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival met ‘Euro-Vision’. Ze belandden op de 17e plaats.  Michel Moers : ‘We had hoped to finish last, but Portugal decided otherwise.  We got ten points from them…”

Telex               Moskow Diskow - Telex

‘Moskow Diskow’ is te vinden op hun debuutalbum ‘Looking for Saint Tropez’…

Met ‘Perfect Love’ van The Residents komen we in 1980 terecht. 
Een mix die pretendeert een enigszins adekwaat overzicht te geven van de elektronische populaire muziek in het begin van de jaren tachtig zou volstrekt ontoereikend zijn als dit collectief avant garde kunstenaars en muzikanten er niet minstens 1 keer in voorkwam.  
Zij vertegenwoordigen trouwens ook de Amerikaanse minderheid in deze club…  

Een fascinerend verhaal, de geschiedenis van The Residents, een band die het concept ‘anonimiteit’ in de wereld van de muziek zowat heeft uitgevonden. Ze verborgen consequent hun gezicht en traden meestal op met een oogbol over het hoofd... 

Uit de wiki : The artists who became The Residents met in high school in Shreveport, Louisiana in the early 1960s.  Around 1965, the group of young artists began making their first amateur home tape recordings and making art together with a number of friends. In 1966, with the intentions of joining the flourishing hippie movement, the members headed west for San Francisco, but after their truck broke down in San Mateo, California, they decided to remain there.’

Ik moet toegeven dat de muziek van deze zonderlingen mijn pet te boven ging en gaat, maar om mij heen waren er freaks die hen zowat een godenstatus toekenden. Met een oeuvre van meer dan zestig albums en een niet afhoudend enthousiasme om te vernieuwen en te experimenteren hoeft dat ook niet te verbazen.  Wonderlijke bende, die Residents. 
‘Perfect Love’ staat op hun Commercial Album, een LP die bestaat uit 40 nummers van 1 minuut.  Ik zeg het u, dafter than punk…

The Residents             The residents - Commercial Album

U zal Cabaret Voltaire blijven tegenkomen in deze mix, in deel 1 en in deel 2.  
‘Voice of America/Damage is done’ is het openingsnummer van ‘The Voice of America’, de klassieker uit 1980.  De stem die u aan het begin hoort is van een politie-officier die zijn agenten instructies geeft vóór een concert van The Beatles in 1966.

Cabaret Voltaire - The voice of America (front)              Cabaret Voltaire - The voice of America (back)         

'Vienna‘ van Ultravox is relatief bekend, neem ik aan… Deze Schotse melancholici hadden een monsterhit met hun gloomy-lange-regenjassen-droefgeestige-blikken-puntige- bakkenbaardenclip. De eerste frontman was John Foxx, later werd Midge Ure de leadzanger. ‘Vienna’ zou hun grootste hit blijven maar ze ‘one hit wonders’ noemen zou een schromelijke onderschatting zijn van hun loopbaan. Ze hebben tenslotte 7 Top 10 albums en 17 Top 40 singles in het VK gescoord…

Hier nog De clip voor die drie mensen die veertig jaar lang in Ulaanbaatar hebben verbleven en hen niet kennen.

Vienna - Ultravox

The Human League uit Sheffield begonnen in de experimentele hoek maar evolueerden, of vergleden, afhankelijk van waar uw sympathie ligt, naar veel commerciëlere synthpop.  

De groep rond Philip Oakey bestond sinds 1977 maar het was in de jaren tachtig dat ze grote sterren werden. ‘Being Boiled’, een vroege single maar een paar keer volledig herwerkt,  staat op hun tweede album ‘Travelogue’. Deze LP is nog best doornig en eigenzinnig maar de poppy synth hooks waar ze beroemd mee zouden worden, waren al duidelijk te horen…  

‘Coitus Interruptus’ van Fad Gadget, uit z’n debuutalbum Fireside Favourites.  No further comment needed.

The Human Leage - Travelogue              Fad Gadget - Fireside Favourites

En dan een duo Zwitsers… Dieter Meier en Boris Blank…  Yello. Tja… goed bezig.

Dieter Meier en Boris Blank

LP : ‘Solid Pleasure’. Single : ‘Bostich’

Next up, John Foxx met ‘Underpass’, z’n eerste solo single na z’n vertrek bij Ultravox. Te vinden op z’n album ‘Metamatic’.

Die Neue Deutsche Welle (oder NDW für die Freunde):  Een korte maar invloedrijke beweging die uit Duitsland kwam. Opeens werd het wel cool om in het Duits nummers te horen en appreciëren, waardoor ook Belgische en Nederlandse artiesten zich begonnen af te vragen of songs in hun eigen taal sowieso beschouwd zouden worden als een uiting van de vermaledijde kleinkunst- of schlagercultuur, of was het misschien wel mogelijk om ‘coole’ muziek te maken in het Nederlands… Kijk, daar komt Belpop eraan… Natuurlijk is NDW niet dé ontstaansreden van Belgische rock en pop in het Nederlands, maar ertoe bijgedragen heeft ze zeker. Wat die NDW betreft, zij ging van pure new wave en post punk over pseudo-naïeve kinderpop en leuke synthpop deuntjes tot keiharde elektronische beats met een ‘slap in the face’ energie. Ze had in elk geval een intense levensloop voor ze opgeslokt werd door de commercie. In deze mix hoort u een paar voorbeelden van NDW, met als absoluut hoogtepunt natuurlijk D.A.F.. Maar eerst Rheingold uit Düsseldorf met ‘Dreiklangs-Dimensionen’… So taktvoll…

OMD. Andy McCluskey en Paul Humphreys, schoolkameraden uit Meols, Merseyside, Noord Engeland. Orchestral Manoeuvres in the Dark staan mee aan het begin van de Britse Elektronische New Wave-rage. Hun debuutsingle ‘Electricity’, eerst als single uitgebracht in 1979 en later te vinden op hun debuutalbum uit 1980 (‘OMD’), komt er zo aan, nu eerst hun grote hit ‘Enola Gay’ die dan weer uit hun tweede LP komt, ‘Organisation’.  

Tussen die twee OMD nummers nog een laatste track uit ‘The Voice of America’ van Cabaret Voltaire : ‘Messages Received’

Die Neue Deutsche Welle

We sluiten 1980 af met een beetje van die ‘electricity’ van OMD in zijn puurste staat, een eerste track van de foutste nonkels uit de muziekgeschiedenis, Whitehouse. Ik garandeer dat u deze vrienden niet op het volgende communiefeest wil… (Om maar iets te noemen, hun nummer ‘You don’t have to say please, just get down on your knees and suck my cock’ is exemplarisch voor hun repertoire…) Het debuutalbum van deze groep rond William Bennett, die gespecialiseerd was in extreme elektronische muziek bestaande uit oorverdovende bassen, oorsplijtende hoge tonen, geroep, getier en vuile praat, heette ‘Birthdeath Experience’. Het nummer dat u hier hoort is ‘Total Sex’ en is te vinden op hun gelijknamige tweede LP die een paar maanden na de eerste uitkwam. De zoektocht naar extremen van dit soort groepen heeft me altijd geïntrigeerd. Hun platen zijn nauwelijks beluisterbaar, maar toch oefenen ze een zekere aantrekkingskracht uit… Denk aan Sade, of Artaud…  Bennett : ‘I often fantasized about creating a sound that could bludgeon an audience into submission.’

William BennettWHITEHOUSE - total sex

William Bennett

1981… Een uitermate productief jaar voor de muziekstijl waar we het nu over hebben, maar voor de wereld een rampjaar. Het waren de hoogdagen van Thatcher en Reagan, het neoliberalisme en de yuppie cultuur namen onbeschaamd de wereld over, een vreselijke tijd voor de wereldbevolking en niet in het minst voor de Britten… De Riots in Brixton en in zowat alle grote en middelgrote Britse steden, armoede, werkeloosheid, kortom, de eerste helft van de jaren tachtig was brutaal. De woede en beklemmende angst die de werkende klasse voelde resoneert in de muziek die in die jaren uitkwam…

Einstürzende Neubauten… Case in point. De heren uit West Berlijn die ons het met hamers en Engelse sleutels op olievaten en golfplaten rammen en het met kettingzagen jongleren gaven, brachten hun eerste album uit in oktober 1981 : ‘Kollaps’. Daaruit hoort u het nog relatief vredige ‘Futuristischer Dub’ en straks helemaal op het einde ook nog ‘Vorm Krieg’. 

En dan die Deutsch Amerikanische Freundschaft. Wat mij betreft is deze band rond Robert Görl en de in 2020 gestorven Gabi Delgado zowat het beste dat Duitsland ooit heeft voortgebracht qua moderne muziek en zeker het summum van NDW. Ik heb de release van hun derde en doorbraakalbum ‘Alles Ist Gut’ van dichtbij meegemaakt en was fan van bij de eerste beluistering. Wat markant is, de muziek van DAF en hun onomfloerst anti-fascistische vuist, blijven na al die jaren zonder enige moeite overeind, wat niet van alle releases uit die tijd kan gezegd worden. Elk nummer op ‘Alles Ist Gut’ is ronduit fenomenaal. 
Het eerste van vier nummers in deze mix : ‘Alles Ist Gut’.

Deutsch Amerikanische Freundschaft - Gabi Delgado  DAF Deutsch Amerikanische Freundschaft - Robert Görl

Gabi Delgado  Robert Görl

Sei still
Sei still
Bitte denk' an nichts
Sei still

Still
Bitte denk' an nichts
Mach' die
Augen zu
Bitte denk an nichts
Sei still
Still

Bitte
Bitte denk' an nichts
Glaube mir
Glaube mir
Alles ist gut
Alles ist gut
Sei still

Schließe deine Augen
Denn
alles ist gut
Alles ist gut

Sei still
Sei still
Bitte denk' an nichts
Mach' die
Augen zu
Denn
alles ist gut
Alles ist gut
Alles ist gut
Sei still
Still

Alles ist gut
Alles ist gut

Sei still
Mach' die
Augen zu
Bitte
Bitte denk' an nichts
Denn
alles ist gut
Alles ist gut
Alles ist gut
Alles ist gut

Cabaret Voltaire.  Christopher R. Watson – Richard H. Kirk – Stephen Mallinder
‘A Touch of Evil’.  Openingsnummer van hun ‘Red Mecca’

Cabaret Voltaire - Red Mecca

Een eerste keer Chris & Cosey : ‘This Is Me’, uit hun debuut ‘Heartbeat’.
Lees zeker over deze fascinerende artiesten en als u het verhaal van Cosey Fanni Tutti nog niet kent, check deze bijzondere vrouw, bijvoorbeeld in dit interview over TG en Coum.  
Altijd veel genegenheid gehad voor Chris & Cosey…

‘Lady Shave’, Fad Gadget. Single op Mute Records. B-side van ‘Make Room’… Classic. Clipje ?

DAF zwei : ‘Der Rauber Und Der Prinz‘.

En dan een van die onvergetelijke hits uit de jaren tachtig, vandaag nog steeds wereldbekend : ‘Fade To Grey’ van Steve Strange en z’n Visage, eminent voorbeeld van de New Romantics. Deze beweging heeft alweer een belangrijke betekenis gehad voor de evolutie van de muziek en vooral voor het imago en voorkomen van artiesten. Soms te navelstaarderig, pathetisch en faux sérieux, maar een essentiële stap om concepten als ‘queer’ of ‘androgyn’ aanvaardbaar en ‘normaal’ en ‘cool’ te maken en begrippen als ‘verwijfd’ definitief in de vuilnisbak te laten belanden. De glitterrage in de jaren zeventig en artiesten als Bowie, Ferry en Bolan hadden al belangrijke stappen genomen, en later in de jaren tachtig zou de uitgesproken gay scene van Bronski Beat en Co voor nog meer doorbraken zorgen, maar in de hyper macho Wall Street of Blue Collar wereld van de eighties waren artiesten die de domme clichés van ‘mannelijk’ en ‘vrouwelijk’ expliciet in vraag stelden meer dan welkom.  ‘Fade To Grey’ is te vinden op het gelijknamige debuutalbum van Visage.  Het is al verschenen eind 1980 maar heeft ‘carrière’ gemaakt in 1981.
Fun fact 1 : de Franse tekst is ingesproken door een meisje uit Luxemburg : Brigitte Arens.
Fun fact 2 : de iconische videoclip is een van de eerste realisaties van Godley & Creme, die een enorme invloed zouden uitoefenen op de videoclipcultuur die de eighties via MTV zou overnemen. 

Steve Strange

En dan dus de uitzondering op de Strictly Electronic New Wave rule : ‘Ceremony’ van New Order uit Manchester. Het was natuurlijk een nummer van Joy Division en bestaat ook als dusdanig, al was het alleen in repetitie of live versie, maar het werd na de dood van Ian Curtis de debuutsingle van New Order, die, voor wie het nog niet moest weten, Joy Division zijn zonder Ian Curtis… De groep zou uitgroeien tot een van de belangrijke vertegenwoordigers van de eighties, met hun mengeling van rock en elektronica. En natuurlijk plaatsten Joy Division en  New Order Manchester stevig op de map. Cabaret Voltaire en The Human League hadden dat al gedaan voor Sheffield, maar Joy Division was voor Manchester een mijlpaal. Ik raad u van harte ’24 Hour Party People’ van Michael Winterbottom aan, een prachtige film over Factory Records en de Manchester scene.  

‘Los Niños Del Parque’ is voor mij de belichaming van ‘Den Domino’, een nachtclub op de Stadswaag in Antwerpen. De Stadswaag was het epicentrum van de punk, de post-punk en de new wave voor heel Vlaanderen. Elk weekend was er daar een zee te vinden van oor- en neusbellen, zwarte gescheurde broeken, kettingen, witte ratten op de schouder, purperen hanekammen, zwart geverfde oogkassen en uitermate verwijde pupillen… Er was de Cinderella voor punk en psychedelica, en er was de Domino voor harde new wave. Over de ‘Plaza’ (op de Oude Koornmarkt) en ‘Domino’ kampen in Antwerpen zal ik het later nog hebben, eerst even op de Stadswaag blijven, waar ik als zestienjarige zonder medeweten van mijn ouders (veel te ruig daar) het Antwerpse subcultuurleven ontdekte… In ‘81 waren er twee nummers die mij steevast op de dansvloer kregen : ‘Bela Lugosi’s Dead’ van Bauhaus en ‘Los Niños Del Parque’ van het Duitse Liaisons Dangereuses van Chrislo Haas, Beate Bartel en Krishna Goineau.  Haas wordt aanzien als een van de pioniers van techno en EBM en het nummer wordt door tal van Chicago House en Detroit Techno muzikanten aangehaald als uitermate invloedrijk voor hun ontwikkeling. Clipje ? Hierin kan u ook merken in welke mate wij in onze contreien de swing in ons lijf hebben… Onze vrienden hier dansen als ‘nen bak nagelen’ zou mijn vader zeggen… Hilarisch, maar goed, de muziek swingt als een tiet.

Ceremony - New Order                Liaisons Dangereuses

‘Swallow It’, te vinden op Fad Gadget’s ‘Incontinent’ album. In tegenstelling tot wat velen denken gaat het nummer niet over fellatio, maar over het slikken van alles wat de massamedia ons voorschotelen…

‘Bus Stop’ van Chris & Cosey, nog steeds uit ‘Heartbeat’. Hoort u ook in de verte de techno aankomen ?

Fad Gadget             Heartbeat - Chris & Cosey

‘Just Can’t Get Enough’ betekende de absolute doorbraak van Depeche Mode. Het was hun derde single, uitgebracht net voor hun debuutalbum ‘Speak and Spell’, verschenen bij Mute Records… Het zou het enige album zijn met Vince Clarke, die later solo zal gaan en tal van projecten zal ontwikkelen (Yazoo, Erasure,…)

Ik moet (al dan niet tot mijn scha en schande) bekennen dat dit nummer het enige is van de groep dat ik kan smaken… Ik ben altijd volstrekt allergisch geweest aan Depeche Mode, kan er niks aan doen… U zal hen dan ook niet meer terugvinden in deze tweedelige mix, terwijl ik heel goed weet dat ze een hele reeks uitermate succesvolle singles, albums en hits hebben geproduceerd, meer dan 100 miljoen platen hebben verkocht en een erg belangrijke electropop groep zijn… Ik moet ze niet. Voor hen die het jammer vinden, het spijt me.

Kraftwerk daarentegen… Ik zal u verder niet lastigvallen met mijn bewondering voor deze Duitse Robotnix en hun belang voor de elektronische muziek, ze hebben in de Betrayal mixen al veel mooi weer mogen maken, maar 1 nummertje, als pars pro toto, moet ik toch wel meegeven. In 1981 verscheen tenslotte hun klassieke ‘Computerwelt’… 

Daaruit ‘Numbers’… Zo, niet meer dan dat.

Just can't get enough - Depeche Mode              Computerwelt - Kraftwerk

Dan vlak na elkaar twee compleet andere gezichten van NDW : de getormenteerde sérieux van ‘Eisbär’ van Grauzone uit Bern, Zwitserland, en de bewuste infantiliteit van ‘Da Da Da’ van Trio uit Großenkneten, Niedersaksen…

Fun fact : dit nummer gebruikt de in 1981 uitgekomen speelgoedsynthesizer Casio VL 1.

Eisbär - Grauzone             Da Da Da - Trio

Speelgoedsynthesizer Casio VL 1

De achttienjarige Frank Van Bogaert, Koen Van Assche, Johan Van Herck en Erwin Vermeulen vormden samen 1000 Ohm, die met A.G.N.E.S. een internationale culthit scoorden. De band bestond van 1980 tot 1987 waarna Van Bogaert zich op productie concentreerde. Het nummer is niet bepaald wereldschokkend, maar goed, een stel sympathieke Belgen die mee aan de electronicaweg begin jaren tachtig hebben getimmerd, zijn welkom.

A.G.N.E.S.

David Ball en Mark Almond (ondertussen OBE) van Soft Cell uit Leeds hebben in ’81 een megahit binnengehaald met hun versie van ‘Tainted Love’ (Gloria Jones, 1964).  
Het nummer is te vinden op hun immens populaire debuutalbum Non-Stop Erotic Cabaret
U hoort dat de hoogst aaibare Top 40 synthpop met rasse schreden aan het oprukken is.

‘The Sound of the Crowd’, van The Human League, origineel als single uitgebracht in april ’81, later te vinden op ‘Dare’, hun grootste commerciële succes. Het was ook de eerste appearance van Susan Ann Sulley and Joanne Catherall, de twee schoolgirls die later met ‘Don’t You Want Me’ wereldberoemd werden… Toch nog even onze girls en mega-bles Phil bezig zien

Een lichtjes onnozel NDW nummertje tussendoor, begonnen als grap : ‘Fred Vom Jupiter’, geschreven door de vijftienjarige Andreas Dorau en opgenomen door hemzelf met het meisjeskoor ‘Die Marinas’… Vandaar ‘Die Doraus und die Marinas’. Een duits wikitje erbij ? Clipje erbij ? Oh dear, de eighties konden ook zo onsterfelijk debiel zijn…

Dan toch maar liever Heaven 17 met hun reactie op de politiek van Reagan en Thatcher en op het racistische klimaat in Engeland : (We Don't Need This) Fascist Groove Thang. Heaven 17 waren een afscheuring van The Human League, nadat Martyn Ware en Ian Craig Marsh eind 1980 niet meer bepaald door dezelfde deur konden met Phil Oakey…
Hun debuutalbum Penthouse and Pavement werd een groot succes.
Het nummer zelf werd verboden op de BBC, omdat het Reagan misschien wel eens tegen de kar kon rijden, en dat kon of wou Auntie Beeb zich niet permitteren…

In dezelfde politieke geest : het onvergetelijke ‘Der Mussolini’ van DAF.
Even ook deze boys (en de meisje) bezig zien ?

Zo dadelijk ook nog het al even fenomenale ‘Alle Gegen Alle’, eerst nog even het heerlijke 
‘Ik Sta Scherp’ van onze Marcel Vanthilt en Jan Vanroelen met hun Arbeid Adelt! 
Hun debuutalbum ‘Jonge Helden’ zal in 1983 komen, hier alvast de single. Clipje uit Hitring ?

En dan dus ‘Alle Gegen Alle’… bekijk de clip hierzo… Werkelijk briljant.

Unsere Kleidung ist so schwarz
Unsere Stiefel sind so schwarz
Links den roten Blitz
Rechts den schwarzen Stern
Unsere Tanzen sind so wild
Hei!!
Unsere Tanzen sind so wild
Rechts den roten Blitz
Und links den schwarzen Stern 
Alle gegen alle (3x)
Unsere Farben sind so grell
Unsere Schreie sind so laut
Links den roten Blitz
Rechts den schwarzen Stern

Ein neuer böser Tanz (3x)
Alle gegen alle (3x)
Unsere Kleidung ist so schwarz
Unsere Stiefel sind so schön
Unsere Tanzen ist so wild
Hei!!
Unser Tanz ist voller Macht
Links den Blitz
Und rechts den Stern

Alle gegen alle (3x)
Unsere Kleidung ist so schwarz
Unsere Stiefel sind so schwarz
Links den roten Blitz
Und rechts den schwarzen Stern
Unser Tanz ist so wild
Hei!! Hei!!
Unser Tanz ist voller Macht
Links den roten Blitz
Rechts den schwarzen Stern

Unsere Farben sind so grell
Unsere Schreie sind so laut

Alle gegen alle (3x)

Afsluiten doen we zoals gezegd met 'Vorm Krieg‘ van Einstürzende Neubauten en met het vrolijke ‘Erector’ uit de gelijknamige LP van Whitehouse (en nog een klein floepje op het eind van ‘United’, de debuutsingle van TG, zomaar…)

Tot daar. In het tweede deel bekijken we de jaren 1982, 1983, 1984 en 1985.

De Playlist : 

De Playlist