VX MIX 08 F: Betrayal '68

Frank Vercruyssen

Op geregelde tijdstippen zal ik een mix met u delen. Die mix kan per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer wordt het een verzameling seventies funk, de andere keer een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, dan weer liedjes van Ann Christy en Wim De Craene, van Fischer Z en Cabaret Voltaire, Oud-muziek van Munir Bachir en Naseer Shamma, Spoken Word van Rafeef Ziadah of Kae Tempest, bebop van Charles Mingus of John Coltrane.  Een mix opgebouwd rond de muzikale score van één van onze voorstellingen, een overzicht van de Russische muziek uit het jaar dat ‘Anna Karenina’ verscheen, een ode aan Amelie Lens, aan mogelijkheden geen gebrek.

Media content
Audio file

Het uitgangspunt van de achtste aflevering is onze voorstelling ‘Bedrog’ van Harold Pinter, die we in 2014 hebben gecreëerd en in Nederlandse en Franse versie hebben gespeeld. 

Zoals u wellicht weet, spelen de scènes van dit stuk zich terugkerend in de tijd af.  

Het begint met het einde en het eindigt met het begin. De eerste en de tweede scène spelen zich af in 1977, de derde scène in 1975, de vierde in 1974, de vijfde, zesde en zevende scène in 1973, de achtste in 1971 en de negende in 1968.

1968: 

Het jaar van de Praagse Lente, Het Tet-offensief en My Lai, de culminatie van ‘Leuven Vlaams’, de moord op Martin Luther King, de King Assassination Riots en de Civil Rights Act ‘68, de moord op Robert Kennedy, de studentenrevolte in Parijs, de Black Powergroet van Tommie Smith en John Carlos op de Olympische zomerspelen in Mexico, het begin van ‘The Troubles’ in Noord Ierland, de aankondiging van Yale University om vrouwelijke studenten toe te laten, de opening van Paradiso in Amsterdam, de overwinning van Richard Nixon in de Amerikaanse presidentsverkiezingen, de eerste uitzending van De Fabeltjeskrant,…

Media content
Image
VX MIX 08 F Betrayal 68 Playlist

• The Temptations hadden heel goed naar Sly & The Family Stone geluisterd en sloegen met ‘Cloud Nine’ in 1969 resoluut de funky psychedelicatoer op, met Norman Whitfield als producer, een trip die zeker vier jaar zou duren, waarin de lyrics ook meer sociaal geëngageerd zouden worden.  De single ‘Cloud Nine’ kwam al uit in ’68, dus hoort hij nog net in deze lijst, toch? 

• Sly dus, ‘Dance To The Music’ dus. De single is al in ’67 uitgekomen, maar de LP in ‘68, dus kan ook, toch? Immens invloedrijke release, zoals wel meer bij Sly en de Familie… Even wat extra aandacht voor de grootmeester op de basgitaar, Larry Graham, (‘I’m gonna add some bottom, so that the dancers just won’t hide’) de man die ook eigenhandig de slap bass heeft uitgevonden (voor het eerst goed te horen in ‘Thank You (Falettinme Be Mice Elf Again)’). Larry Graham doet het uit de doeken in de al eerder genoemde documentaire ‘The History Of Funk’, nog steeds niet te missen. Het verhaal wil dat toen hij met zijn moeder optrad, die geen drummer meer wilde inhuren om kosten te drukken, dus bedacht Larry wat drum op z’n bas…‘Kinda playing the drums on the bass…’ (voor de ongeduldigen : rond minuut 10 in de docu)

• Wat soul en R&B betreft, kan men de jaren zestig gerust samenvatten in twee woorden: Motown en Stax. Twee labels, één uit het Zuiden, één uit Detroit.

logo's Motown - Stax

Voor de fans en muziekliefhebbers was het een beetje zoals bij voetbalploegen van dezelfde stad: ofwel was je voor Real ofwel voor Atletico, voor Cercle of voor Club… Zo bekeken ben ik altijd een absolute Stax supporter geweest. Ik vond Motown te commercieel, te slick, te braaf, te gekuist, te veel gericht op wat de koper/luisteraar (veelal wit dus) wilde horen. Stax was meer underground, roots en wilde zeker het zwarte publiek bereiken…Deze lezing van de feiten is natuurlijk nogal simplistisch binair, het was niet allemaal ‘wit-zwart’ wat Stax en Motown betreft, maar er is toch wel iets van aan… Gordy was een gehaaide zakenman, en achter Motown zat een ‘liberale’ gedachte. Stax was veel meer grassroots. Wat natuurlijk bijzonder grappig is, want Stax werd opgericht en gerund door twee kinderen van een paar witte Southern farmers… Jim Stewart en zijn zuster Estelle Stewart (later Axton, vandaar ST AX) waren twee zieners, twee pioniers uit Memphis die hun tijd mijlenver vooruit waren wat race relations betreft, die antiracistisch waren in een omgeving waar dat bijna godslastering was... In een tijd waarin zwarte artiesten of de toegang werd geweigerd of ze oogluikend werden toegelaten als entertainers voor het witte publiek om daarna het pand te verlaten via de keuken, vonden de zwarte artiesten bij Stewart en Axton respect en echte waardering voor de immense meerwaarde die ze voor de evolutie van de muziek betekenden. Het begon met ‘The Veltones’, de eerste zwarte groep die een plaat opnam bij Stewart en Axton. Het was ongezien voor die tijd dat witte mensen een samenwerking aangingen met mensen van een ander ras. Met Rufus Thomas en zijn dochter Carla en met Booker T & The MGs kwam het label op toeren. Ook weer treffend is het feit dat ook de huisband van Stax gemengd was (wees gerust, absoluut ongezien en ongehoord in die tijd). Het is toch zonder meer heerlijk om te weten dat Cropper en Dunn (gitarist en bassist) witte muzikanten waren die op een evidente manier naast zwarte collega’s als Booker T, Isaac Hayes of David Porter stonden, zonder te lijden aan wat voor ziekte dan ook, en die samen met hen zowat de grootste soulhits uit de jaren zestig hebben begeleid, ten dienste van zwarte artiesten die alle credits kregen die ze verdienden…  

Ik bedoel, ‘Soul Man’, ‘Knock On Wood’, ‘In The Midnight Hour’, ‘Try A Little Tenderness’, ‘Hold On I’m Coming’… Hallo?

(Sorry, ik word misschien iets te melig, straks komt er een Phil Bosmans spreuk… Ebony and Ivory… Maar goed, het is toch maar zo, en de realiteit is al hard genoeg.)

Estelle Axton en Jim Stewart
Estelle Axton en Jim Stewart
Otis Redding, Carla Thomas, Jim Stewart, Rufus Thomas en Booker T
Otis Redding, Carla Thomas, Jim Stewart, Rufus Thomas en Booker T

 

Het label STAX begon helemaal de pan uit te swingen toen een zekere Otis Redding de studio kwam binnenwaaien… U kent ongetwijfeld het waanzinnige verhaal: In 1962 wilde Johnny Jenkins de ballad ‘These Arms of Mine’ opnemen in de studio van Stax. Doordat Jenkins niet in vorm was, mocht de chauffeur het laatste halfuur van de zangsessie het nummer inzingen. Die chauffeur was de toen 21-jarige Otis Redding. Redding blies iedereen van zijn sokken en zijn ‘These Arms of Mine’ werd in oktober van dat jaar uitgebracht via het label Volt, een onderdeel van Stax, vooral gericht op r&b. Het werd een grote hit in 1963.  Redding kreeg een contract bij Stax en nam ‘Pain In My Heart’ op, wat eveneens een grote hit werd.

Door het succes van Otis Redding kwamen ook Sam & Dave en Wilson Pickett bij het label terecht, die artiesten van Atlantic waren. En nu komt eindelijk de kat op de koord: waarom spreek ik heel de tijd over Stax, terwijl er drie nummers van Aretha Franklin aan komen? Well… Aretha Franklin was een Atlantic artieste, en tussen Atlantic en Stax ontwikkelde zich een intens en complex verhaal, dat ik u rustig laat ontdekken op de wikipagina…  (Stax Records)

Dit verklaart ook dat Atlantic begin jaren negentig een legendarische box uitbracht met alle hits van Stax samen op 9 CDS… Een mijlpaal voor verzamelaars… 

The Complete STAX Singles

 

Op die box is Aretha Franklin alomtegenwoordig.

Samengevat: Stax en Atlantic kunnen met een beetje goede wil in de voetbalploegenmetafoor worden gepropt aan de ene kant van het veld, en Motown aan de andere… 

Drie nummers van Aretha dus : ‘I Say A Little Prayer’, ‘Think’ en ‘Chain Of Fools’

• En dan voor het mooie evenwicht drie Motown nummers : ‘For Once In My Life’ van Stevie Wonder, ‘You’re All I Need To Get By’ van Tammi Terrell & Marvin Gaye en ‘I’m Gonna Make You Love Me’ van The Supremes & The Temptations, gezongen door Diana Ross en Eddie Kendricks.  

Even in het kort het intens treurige levensverhaal van Tammi Terrel uit Philadelphia.  

Als elfjarige was ze verkracht door drie jongens. Rond die tijd begon ze hardnekkige migraine te ontwikkelen. Als zeventienjarige kwam ze terecht in een gewelddadige relatie met James Brown (ja, hij kon naast de king of soul ook een serieuze rotzak zijn).  Daarna had ze een stormachtige en gecompliceerde relatie met David Ruffin van The Temptations. Nadat die haar ten huwelijk had gevraagd, kwam ze te weten dat hij al getrouwd was, drie kinderen had en ook nog een minnares had in Detroit…  

De onverklaarbare hoofdpijnen die ze als kind had gehad, bleven haar ondertussen plagen en de ruzies en problemen met Ruffin deden daar ook geen goed aan.  

Ze verliet Ruffin in 1967 nadat die haar een slag met zijn motorhelm had gegeven…op het hoofd. Op 14 oktober 1967, terwijl ze live ‘Your Precious Love’ aan het zingen was met Marvin Gaye, met wie ze dat jaar een aantal succesvolle duetten had opgenomen en die ondertussen zowat haar beste vriend was geworden, stortte ze op het podium in zijn armen in elkaar. De dokters ontdekten een kwaadaardige tumor in haar hoofd. ‘You’re All I Need To Get By’ is opgenomen na haar eerste operatie van 13 januari 1968… Er zouden nog 7 operaties volgen. Tegen begin ’70 zat ze in een rolstoel, werd ze blind, verloor ze haar haar en woog ze nog 42 kg… Ze stierf op 16 maart, net geen vijfentwintig jaar oud… Marvin Gaye sprak de eulogie uit op haar begrafenis in Philadelphia, terwijl op de achtergrond ‘You’re All I Need…’ speelde. Marvin Gaye heeft de dood van Tammi Terrell nooit verwerkt en leed aan depressie en drugverslaving. Het is niet toevallig dat het album ‘What’s Going On’ het jaar nadien is gemaakt… 

Tami Terrell

Tami Terrell & Marvin Gaye
Tami Terrell & Marvin Gaye

 

Tot slot als eerbetoon aan Tammi de interpretatie van ‘All I Need…’ door Mary J. Blige en Method Man uit 1994…

• Het Motown-Stax-hoofdstuk afsluiten, doen we met ‘Sittin’ On The Dock Of The Bay’ van de grote Otis Redding. Het nummer is geschreven door Redding en Steve Cropper en begeleid door Booker T & The M.G.s. De opnames vonden plaats op 22 november en 8 december 1967 in de Stax Studios in Memphis. Otis Redding stierf twee dagen later toen een vliegtuig met aan boord leden van The Bar-Kays en Redding zelf om nog steeds onbekende redenen neerstortte in Lake Monona, Wisconsin. Alleen de trompettist, Ben Cauley, overleefde de crash.

Het was de bedoeling geweest om het gefloten gedeelte in de opname later te vervangen door tekst… Steve Cropper heeft het nummer uiteindelijk voltooid.  

Het kwam uit op 8 januari 1968 en werd een wereldhit…

10 december 1967.  Otis Redding, gitarist Jimmy King, saxofonist Phalon Jones, toetsenist  Ronnie Caldwell, drummer Carl Cunningham, de Bar-Kays roadie Matthew Kelly en de piloot Richard Fraser komen om het leven.
10 december 1967. Otis Redding, gitarist Jimmy King, saxofonist Phalon Jones, toetsenist Ronnie Caldwell, drummer Carl Cunningham, de Bar-Kays roadie Matthew Kelly ende piloot Richard Fraser komen om het leven.

 

Ben Cauley - Otis Redding
Ben Cauley, sole survivor, in rouw voor de Stax Studios. Hij stierf zelf in 2015.     -    Otis Redding

 

  • • We blijven in Memphis, en ook bij Atlantic, maar dan wel met een nummer opgenomen door een Britse zangeres: Dusty Springfield.  ‘Son Of A Preacher Man’, te vinden op haar album ‘Dusty in Memphis’, is geschreven voor Aretha Franklin.  

Ze nam het op in 1968 maar het werd niet geselecteerd voor het album dat ze toen maakte. Dusty Springfield nam het ook op en toen het eind 1968 op single uitkwam, werd het een internationale hit.

• ‘Some Velvet Morning’ van Lee Hazlewood in duet met Nancy Sinatra is een enigszins psychedelisch nummer dat ergens vaag over Phaedra gaat, uiteindelijk verschenen op het album ‘Nancy & Lee’… Check de wiki voor meer info… 

Een paar geïnspireerde omschrijvingen van critici : 

‘Hazlewood and Sinatra sound like they don’t inhabit the same universe, let alone the same song. Over loping spaghetti-Western guitar, Hazlewood sings of Greek mythology and “some velvet morning when I’m straight,” while Sinatra coos about flowers and daffodils in a stoned haze against a backdrop of bubblegum psychedelia. “Some Velvet Morning” sounds like two songs spliced together by a madman, or an avant-garde short film in song form.’ (Nathan Rabin, Daily Telegraph)

‘Even after thousands of listens, I still don’t know quite what to make of this bizarre, creepy song. A country-outlaw singer drowning in a pool of reverb, constantly interrupted by dazed-hippie interludes, and haunted by a storm cloud orchestra.’  (Rob Mitchum, Pitchfork) 

‘Part rugged country, part fey folk, cloaked in psychedelia by Billy Strange’s haunting orchestration, will echo down the years’. (Financial Times) 

‘Fey Folk’ vind ik de beste…

  • • En dan Jackson door Johnny Cash en zijn tweede vrouw June Carter, te vinden op de elpee ‘At Folsom Prison’. Het album, opgenomen op 13 januari ’68, is het eerste van een reeks live registraties van concerten die Cash gaf in gevangenissen.

Het nummer zelf werd geschreven in 1963 door  Billy Edd Wheeler and Jerry Leiber en is het meest bekend in de versie van… yep, Hazlewood en Sinatra uit ’67…

  • • Simon & Garfunkel. Newark meets Queens… Paul Simon en Art Garfunkel ontmoetten elkaar op de lagere school in Queens, vormden een duo, leerden zingen samen, hobbelig pad, artistieke eigenzinnigheid, split, terug samen, koppigheid, eerste successen, und so weiter… Door de soundtrack van ‘The Graduate’ in 1967 groeide hun bekendheid, en dankzij hun vijfde en laatste album uit 1970, ‘Bridge Over Troubled Water’, een van de best verkochte albums uit de geschiedenis, werden ze wereldsterren. En toen gingen ze uit elkaar. Genoeg geweest zo.

Op 19 september 1981 hadden ze nog een kleine get together in Central Park, zij twee en nog zo’n half miljoen mensen, een ondertussen legendarisch concert…

(Bekijk hier ‘Mrs. Robinson’ en ‘The Boxer’ live in Central Park) 

Simon, die het brein en de tekstschrijver was, en naar mijn bescheiden mening, het genie, had ondertussen al een stevig aantal projecten achter de kiezen en heeft zijn verdere leven geweldige muziek blijven schrijven en maken, een waarlijk groot man.  Garfunkel is acteur geworden en heeft met ‘Bright Eyes’ nog een grote hit gescoord. U voelt het, ik heb hem altijd een beetje een pretentieuze blaas gevonden, maar wie de fuck ben ik, en misschien doe ik de goede man onrecht…

‘Mrs. Robinson’ dus. Anne Bancroft dus…

Mrs. Robinson

  • • ‘Delilah’ van de toen nog jonge Welshe brulboei Tom Jones, no offence, staat in de lijst omdat het een ‘Priba-geval’ is voor mij.  Mijn ondertussen hondstrouwe lezers herkennen de oude naam van de supermarkt in mijn dorp… Mijn ouders hadden daar het singletje gekocht. Erg populaire zanger op Burchtse communiefeesten toendertijd, Tom Jones… Hij en Shirley Bassey, van wie mijn vader een grote fan was. En van Frank Sinatra (vandaar mijn voornaam, I kid you not). En van Danny Kaye (voornaam van mijn broer… for real…), maar vooral van Nat King Cole. Dus ik had net zo goed Nat kunnen heten… En als ik een meisje was Christine (naar die hit van Will Ferdy uit ‘65).  Maar dit allemaal volledig naast de kwestie…
  • Tom Jones Delilah
  • • Vanaf dit punt in de mix kan men in de verte duidelijk de weide van Woodstock beginnen te ruiken. Dit festival zal volgend jaar plaatsvinden, in augustus ’69 en de geschiedenis van de muziek een stevige trap geven, en meteen ook de maatschappij… Ik heb er toen ik jonger was altijd wat misprijzend over gedaan, wij waren reggae- en funkfreaks weet je wel en later hiphoppers, en die oude hippies met hun suf Woodstockgedoe, pff… Little did I know, natuurlijk, hoe straf dit evenement wel was, en hoe onvergetelijk en aardverschuivend sommige optredens wel waren. Of misschien ben ik nu gewoon oud, dat kan ook… 

Kijk toch maar eens naar de lange film over het festival, dan zult u zien dat we dringend wat Woodstock in onze samenleving kunnen gebruiken.   

Wel uw mondmasker opzetten en handgel meenemen…

Back to the list: 

CCR !
John Fogerty !

Creedence 

Clearwater 

Revival !  

Massive.

John Fogerty - Tom Fogerty, Stu Cook, Doug Clifford
John Fogerty    -   Tom Fogerty, Stu Cook, Doug Clifford 

 

Kijk snel even naar de duetversie van John Fogerty’s ‘Fortunate Son’ (een nummer over rijke zonen die met geld hun draft naar Vietnam konden ontlopen) samen met Bruce Springsteen in 2009. Geniaal.  

En dit natuurlijk : Creedence Clearwater Revival at Woodstock Festival, Day 2, starting at 12.30 AM, Sunday, August 17, 1969.

Swamp Rock! En wij maar denken dat ze uit New Orleans kwamen of zo.  

Nee hoor, Bay Area boys…

Bon, ik heb de neiging nogal veel af te dwalen…

U heeft het door, ik ben fan.

Twee briljante nummers door CCR in deze lijst: ‘Suzie Q’ (geschreven door Dale Hawkins) en ‘I Put A Spell On You’ (van Screamin’ Jay Hawkins). Nuff said.

• ‘Fire’ van het Britse The Crazy World of Arthur Brown. Buiten de wiki-info die ik samen met u ontdek, kan ik weinig bijdragen…Ik wist ook niet dat Arthur Brown met een brandende helm optrad, en dat die slecht geïsoleerd was. Auw. ‘Fire op TOTP’

• En dan nog een groep die op Woodstock, bij zonsopgang op de tweede festivaldag, serieus potten brak: de bluesboys van Canned Heat uit Los Angeles. ‘On The Road Again’ is zowat hun anthem, en niet alleen dat van hun…

Het verscheen op hun tweede album ‘Boogie with Canned Heat’ . Kijk hier naar de versie van 10 minuten op Woodstock: ‘On The Road Again at Woodstock’.

  • • Donovan kende ik alleen van ietwat zoeterige nummers als ‘Mellow Yellow’, maar de Schot uit Glasgow had wel meer in zijn mars. Het lichtjes spaced oute ‘Hurdy Gurdy Man’, geschreven in India toen hij met the Beatles transcendente meditatie aan het studeren was, heb ik nog niet zo lang geleden leren kennen, en dan nog als begintune van een Netflixserie over wrede Romeinen, rivaliserende Keltische stammen en trippende druïden, ‘Britannia’…
  •  
  • • ‘Hello, I Love You’, van The Doors, te vinden op hun derde LP Waiting for the Sun.  What else…  Het bestaat.
  •  
  • • ‘Born To Be Wild’, volkslied van alle motorrijders, enfin quasi alle…Onsterfelijk gemaakt door de Black, Fonda, Hopper, Nicholson flick ‘Easy Rider’. Verschenen op de gelijknamige debuutplaat van de Canadezen van Steppenwolf. Verder kan ik daar werkelijk niets interessants over vertellen…
  •  

• Twee nummers van The Rolling Stones, ‘Sympathy For The Devil’, te vinden op hun ‘Beggars Banquet’ en ‘Jumpin’ Jack Flash’, indertijd alleen uitgebracht als single.  

Dit laatste zou het nummer zijn dat ze het vaakst live hebben gebracht, zo’n 1100 keer…

  • • En dan The White Album van The Beatles, voor hele generaties muziekfans een mijlpaal, een bijbel, een revelatie. U voelt dat ik heel die Stones en Beatles mania nooit heb gevoeld of meegemaakt. Ik heb het gewoon niet. Ik heb er heel veel respect voor, maar mijn leven hebben ze niet veranderd. Maar goed, ik kan me levendig voorstellen dat het voor een band die tientallen miljoenen fans heeft met hun accessible tracks en sympathieke looks, blijk geeft van een enorme dosis chutzpah om de keuzes te maken die ze in de laatste jaren van hun bestaan hebben gemaakt, gaande van spaced out psychedelica tot prepunk…Faut le faire. 

‘Helter Skelter’ bijvoorbeeld is een voor die tijd ongelooflijke hoop teringherrie…    
Je voelt de heavy metal om de hoek loeren. 
Het was trouwens het lijflied van Charles Manson… Oeps.

Uit een artikel over Paul McCartney in De Morgen (09/11/‘19):
Het door withete gitaren verhakkelde ‘Helter Skelter’ werd nochtans vernoemd naar een attractie in een Brits pretpark: een glijbaan in spiraalvorm rond een toren. “Manson was er helaas van overtuigd dat ‘Helter Skelter’ te maken had met de vier ruiters van de Apocalyps”, schudt McCartney onbegrijpend het hoofd. “Dat haalde hij uit de Openbaring van Johannes of zo… Ik zou het niet weten, want ik heb de Bijbel nooit gelezen. Het kwam er alleszins op neer dat iedereen het loodje moest leggen. Beangstigend, want om die reden schreven wij geen songs.” En nog: ‘Helter Skelter’ schreef McCartney uit rivaliteit met Pete Townshend van The Who, nadat de gitarist ‘I Can See for Miles’ een van de ruigste opnames ooit noemde in een interview met Melody Maker. “Die korte alinea alléén was genoeg om me te doen ontbranden”, zei McCartney later. “De bedoeling was dat ‘Helter Skelter’ de meest rauwe vocals, luidste drums en guurste gitaren moest hebben. Het móést het smerigste en zweterigste rocknummer ooit worden.” Om die reden wordt de song ook vaak aangehaald als het begin van heavy metal en grunge.

Macca omschreef de song zelf als “een belachelijk nummer. Maar ik hou nu eenmaal van belachelijk veel lawaai. Ik gebruikte het symbool van een glijbaan, een helter skelter, als een rit van boven naar beneden: zoals de opkomst en ondergang van het Romeinse Rijk. Je had het als een tamelijk schattige titel kunnen beschouwen, maar omdat Manson het als een volkslied omarmde, heeft het allerlei onheilspellende boventonen gekregen.”

  • • En dan als afsluiter ook het nummer waarmee ‘Bedrog’ eindigde (jawel, we zitten nog steeds bij Harold Pinter), het magistrale ‘All Along The Watchtower’ van Bob Dylan, maar dan in de versie van de grootste gitarist uit de geschiedenis en een van mijn absolute helden: Jimi Hendrix. Geen woorden voor. Tovenaar.  
  • Jimi Hendrix

Oh ja, en dan na een kleine stilte nog een WTFN Bonus (Why The Fuck Not): de superbe live versie van ‘I Put A Spell On You’ door Samantha Fish, the blond ass blues princess from Kansas City. Klik op de titel voor de videoclip. Oh oh oh die tweede solo van haar… You are most welcome.

Zo, nu nog de beloofde bonusaflevering met Nederlandstalige en Franstalige nummers uit ’77, ’75, ’74, ’73, ’71 en ‘68 en dan kunnen we de ietwat marathoneske aflevering 8 afsluiten…

vx mix 8

 

Media content
Image
VX MIX 08 F album covers

Beluister ook de vorige delen van VX MIX 08 - Betrayal: 

Betrayal - 1977
Betrayal - 1975
Betrayal - 1974
Betrayal - 1973
Betrayal - 1971