VX MIX 08 C : Betrayal '74

Frank Vercruyssen

Op geregelde tijdstippen zal ik een mix met u delen. Die mix kan per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer wordt het een verzameling seventies funk, de andere keer een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, dan weer liedjes van Ann Christy en Wim De Craene, van Fischer Z en Cabaret Voltaire, Oud-muziek van Munir Bachir en Naseer Shamma, Spoken Word van Rafeef Ziadah of Kae Tempest, bebop van Charles Mingus of John Coltrane. Een mix opgebouwd rond de muzikale score van één van onze voorstellingen, een overzicht van de Russische muziek uit het jaar dat ‘Anna Karenina’ verscheen, een ode aan Amelie Lens, aan mogelijkheden geen gebrek.

Media content
Audio file

1974: het jaar waarin de eerste aflevering van ‘De Film van Ome Willem’ wordt uitgezonden, Solzjenitsyn uit de Sovjet Unie wordt verbannen, de Anjerrevolutie in Portugal plaatsvindt, er een einde komt aan het kolonelsregime in Griekenland, Richard Nixon aftreedt, Haile Selassie wordt afgezet in Ethiopië, Het Simplisties Verbond van Koot en Bie voor het eerst wordt uitgezonden en de Rubiks Cube wordt uitgevonden,… 

Media content
Image
VX MIX 08C Betrayal Playlist

1974 was niet bepaald een ‘grand millésime’ wat muziek betreft. Met uitzondering  van een paar nummers heeft dat jaar bijster weinig onvergetelijke nummers voortgebracht, vooral veel ‘Och ja dat’-hitjes en Top 30-hapjes. Het moet ook gezegd dat, toevallig of niet, de grote meerderheid van de nummers die ik gekozen heb, plaatjes waren die ik in die tijd ontdekte en dus niet songs die ik later heb leren kennen en appreciëren en die dan blijkbaar uit 1974 kwamen, zoals een ‘Up for the Down Stroke’ of een ‘Aguas de Março’... Dus het zou kunnen dat mijn selectie nogal beïnvloed is door het feit dat ik negen was in dat jaar, en een fan van Mud, en heel erg verliefd op Agnetha, of misschien was dat later…

‘Aguas De Março’ bijvoorbeeld, kende ik vaag maar heb ik pas echt leren appreciëren tijdens de research voor ‘Bedrog’. Wat een groots nummer, wat een prachtige tekst... Elis Regina had het al eens opgenomen in 1972, maar het was de versie met het Braziliaanse monument Antônio ("Tom") Carlos Jobim die het meest bekend is geworden. Tom Jobin heeft het nummer trouwens ook geschreven.

Elis Regina is jammer genoeg veel te vroeg gestorven in 1982, ze was pas 38…

 

Media content

’Gracias a La Vida’. Joan Baez bracht het gelijknamige album uit als een boodschap van hoop aan het Chileense volk onder Pinochet, na de moord op Salvador Allende in 1973. Daarover meer in de volgende aflevering. Het nummer zelf is geschreven  en voor het eerst gezongen door de Chileense Violeta Parra in 1966. Het album bevat ook "Te Recuerdo Amanda" van Victor Jara.  
Over hem ook later meer.

Dolly Parton’s ‘Jolene’ verscheen in ’74 op haar album met dezelfde titel. Deze dochter van een arme tabaksboer met twaalf kinderen uit Tennessee is nog zo een artieste die velen, waaronder ik, zwaar onderschat en weggelachen hebben. Ze heeft een meer dan indrukwekkende carrière achter de rug, niet in het minst als tekstschrijfster. ‘Jolene’ is min of meer autobiografisch. Parton heeft gezegd dat kort nadat zij getrouwd was, er een roodharige bankbediende flirtte met haar echtgenoot Carl Dean. De naam 'Jolene' heeft ze dan weer van een fan die een keer haar handtekening vroeg.

En dan volgen een paar ‘och ja datjes’ : ‘She’ van Charles Aznavour, de Armeens Franse crooner; ‘Dreamer’ van de Britse symfonische wurlitzerrockgroep Supertramp; ‘Love is All’ van Roger Glover, een goed voorbeeld van een one hit wonder, vooral bekend voor de bijbehorende tekenfilm met de zingende kikker (het moet gezegd dat Glover ook de bassist was van de meest succesvolle bezetting van het relatief bekende groepje Deep Purple); ‘The Joker’ van The Steve Miller Band, een nummer met iets meer street credibility; ‘You Ain’t Seen Nothing Yet’, het enige nummer dat ik ken van de Canadese rockers Bachman-Turner Overdrive…

‘Killer Queen’ was de vierde single van Queen en het nummer dat de groep op de kaart zette in de UK en daarbuiten. Het is geschreven door Freddie Mercury en is verschenen op het album ‘Sheer Heart Attack’. Het was ook mijn kennismaking met de groep. Codewoorden: Single – Priba. Say no more. 

En dan ‘The Cat Crept In’, van Mud. Het is misschien wel een nummer uit de tuttenfruttenbak (voor mijn Nederlandse lezers, kauwgomautomaat) van een groep die geen centimeter geschiedenis heeft geschreven, maar ze stonden in ‘74 toch maar drie keer op nummer 1 in de hitparade, onder andere met ‘Lonely This Christmas’. Eat that, you scepticus autisticus. Mud was een van de bands uit de catalogus van de seventies glitter rock hitpausen Chinn and Chapman, net als Slade, Smokey, The Sweet,.. En verder waren zij mijn eerste grote idolen. Ik had al hun platen, enfin, één, maar ik had een purperen sjaal van hen waarmee ik parmantig over de speelplaats flaneerde. Ah ja, en de gitarist had meestal vrouwenkleren aan en lange oorbellen. How cool is that. 

Mud

 

Nog zo’n monsterhit in onze contreien en wekenlang te zien op Toppop: ‘Kung Fu Fighting’ van de Jamaicaanse Brit Carl Douglas. De reden van het succes van dit nummer was de TV-serie Kung Fu met David Carradine die op dat moment over de hele wereld megapopulair was…U moet weten dat voor ons kinderen het tijdssegment op Nederland 2 tussen vijf over zeven na het Loeki de Leeuw reclameblok tot aan het tweede Loeki reclameblok om vijf voor acht het hoogtepunt van de dag was, met series als Chips, The A Team, Knight Rider, Star Trek, Battlestar Gallactica, De Man van Zes Miljoen, Charlie’s Angels, Happy Days, De Man van Atlantis, Mork & Mindy, en Kung Fu dus, over een Kung Fu master in… het Wilde  Westen… You get the idea… 

David Carradine als Kwai Chang Caine…
David Carradine als Kwai Chang Caine…

 

Van Carl Douglas hebben we trouwens verder nooit meer iets gehoord… Hij heeft zich bij de Patrick Hernandez-club aangesloten, die van ‘jeswieveboun… boun… bountebie elaaf’ weet u wel. 

Naar mijn bescheiden mening heeft ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ wel degelijk de meedogenloze tand des tijds met brio overleefd. Dit nummer van de seriously spaced out broers van The Sparks uit California was de opener van hun album ‘Kimono My House’. Ron en Russel Mael hadden bij hun optredens een soort act: Ron, met hitlersnor en BusterKeaton-uitdrukking, die zich ergert aan de hyperactiviteit van zijn spontane broer. Heerlijk. Check it out: SPARKS THIS TOWN AINT BIG ENOUGH FOR THE BOTH OF US TOTP 

En ja, inderdaad, het was dat jaar: ‘Waterloo’, het begin van de planeet ABBA.  Het is grappig om te zien hoe de goedesmaakpolitie door de jaren heen alle kanten van de AgnethaBjörnBennyAnni-Fridkamer heeft gezien. Eerst moest de  rechtgeaarde muziekliefhebber op hen neerkijken en hen wegzetten als commerciële bubblegumpop, terwijl op hetzelfde moment miljoenen fans over heel de wereld stapelgek werden. Later begonnen ze in te zien dat die vier Zweden misschien toch wel iets in hun mars hadden, tot ze uiteindelijk door zowat iedere zichzelf respecterende kenner als halfgoden werden geëerd.  

Ikzelf was een fan van het eerste uur, waarmee ik geenszins wil beweren dat ik visionair was... In latere jaren werden ze meer een guilty pleasure, en op party's was het gedurfd om ze te draaien, maar uiteindelijk behoorden ze tot de essentiële  ingrediënten van de dancefloor, samen met all-timers als Barry White, Chic en Earth, Wind & Fire… En oh ja, heb ik al vermeld dat ik crazy in love was op Agnetha?  Mijn beste vriend Rudy op Anni-Frid. Maar ik op Agnetha… Nog steeds, denk ik…

Agnetha ABBA

 

En dan komen we bij een paar echt geniale platen die ik pas veel later heb leren kennen. ‘Up For The Down Stroke’ van Parliament bijvoorbeeld. 

THE BIGGER THE HEADACHE THE BIGGER THE PILL 

NOW THIS IS WHAT I WANT YOU ALL TO DO 

IF YOU GOT FAULTS, DEFECTS OR SHORTCOMINGS YOU KNOW 

LIKE ARTHRITIS, RHEUMATISM OR MIGRAINES 

WHATEVER PART OF YOUR BODY IT IS, I WANT YOU TO LAY IT ON YOUR RADIO 

LET THE VIBES FLOW THROUGH 

FUNK NOT ONLY MOVES, IT CAN REMOVE, DIG

THE DESIRED EFFECT IS WHAT YOU GET 

WHEN YOU IMPROVE YOUR INTERPLANETARY FUNKSMANSHIP 

ONCE UPON A TIME CALLED 'NOW

SOMEBODY SAY, "IS THERE FUNK AFTER THE DEATH?" 

I SAY, "IS SEVEN UP?" 

DR FUNKENSTEIN 

AND FUNK IS ITS OWN REWARD 

MAY I FRIGHTEN YOU?

‘Pick Up The Pieces’ van die sympathieke, melkwitte Schotse funkateers, ‘The Avarage White Band’. Classic!

‘Fire’ van de geweldige ‘Ohio Players’. Classic ! 

Nog een onmisbare dansvloerschijf: ‘Lady Marmalade (Voulez vous coucher avec  moi ce soir ?)’ van Patti LaBelle, Nona Hendryx en Sara Dash. Het moet gezegd dat de originele versie van de New Orleans funky band ‘Eleventh Hour’ is, maar Labelle maakte er een wereldhit van. BTW, Nona H. gaat later nog strafffe dingen doen met Material van Bill Laswell. 

En dan drie Phillie Soundkrakers op een rij, te beginnen met ‘TSOP (The Sound Of  Philadelphia)’ door de huisband van de Philadelphia Records familie, MFSB, featuring the Three Degrees, meteen ook de eerste opname van The Three Degrees voor het label. FYI: het nummer was ook de begingeneriek van het mythische Soul Train van Don Cornelius. 

Soul Train

Daarna volgen The Three Degrees zelf met ‘When Will I See You Again’.

En tenslotte ‘Satisfaction Guaranteed (Or Take Your Love Back)’ van Harold Melvin & The Blue Notes.

• En dan die omvangrijke Texaanse discobal met zijn Jheri Curls: Barry Whitemet het volstrekt onbekende ‘You’re The First, The Last, My Everything’een nummer dat voor geen meter werkt op de dansvloer…🌟💃🏾🕺🏾✨

Onze grootouders, onze ouders, wij, onze kinderen, onze kleinkinderen, allemaal hebben ze of zullen ze tegen elkaar aan geschuurd hebben op het gebrom van The Walrus of Love, The Prince of Pillow Talk en de sultry strijkers van zijn Love Unlimited Orchestra, althans, dat mag ik hopen.

May we soon see the return of Shameless Sweat
May we soon see the return of Shameless Sweat

 

Het laatste nummer van deze aflevering is ‘Rock Your Baby’ van George McCrae. Het nummer is geschreven en geproduceerd door KC en Richard Finch (van KC & The Sunshine Band) en was een enorme internationale hit, die wordt aanzien als het begin van de discocraze. Het was ook een van de eerste nummers dat gebruik maakte van een drum machine, een Roland TR 77. 

Het was eigenlijk Gwen McCrae, de vrouw van George, die het nummer had moeten inzingen, maar op de dag van de opname was ze te laat in de studio van TK Records. George was er wel. Hij en de technici waren het wachten beu en om de verveling te verdrijven namen ze het nummer op met George…  

Bam, 11 million copies sold. Tja, moet je maar niet te laat komen… 
Zo. 

Tot vorig jaar, in ‘73…

 

Media content
Image
stan werkplek VX MIX 08 C Betrayal 74 album covers