VX MIX 08 B : Betrayal '75

Frank Vercruyssen

Op geregelde tijdstippen zal ik een mix met u delen. Die mix kan per aflevering alle kanten op gaan. De ene keer wordt het een verzameling seventies funk, de andere keer een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, dan weer liedjes van Ann Christy en Wim De Craene, van Fischer Z en Cabaret Voltaire, Oud-muziek van Munir Bachir en Naseer Shamma, Spoken Word van Rafeef Ziadah of Kae Tempest, bebop van Charles Mingus of John Coltrane. Een mix opgebouwd rond de muzikale score van één van onze voorstellingen, een overzicht van de Russische muziek uit het jaar dat ‘Anna Karenina’ verscheen, een ode aan Amelie Lens, aan mogelijkheden geen gebrek.

Het jaar waarin Oum Kalthoum sterft, de kerncentrale van Doel in gebruik wordt genomen,  Microsoft wordt opgericht, de burgeroorlog in Libanon en het bewind van Pol Pot in Cambodja beginnen, Saigon wordt ingenomen door de Vietcong, de Oorlog in Vietnam  eindigt, Pasolini wordt vermoord,… 

 

Media content
Audio file
Media content
Image
Betrayal VX MIX 08B Playlist

Betrayal 75 begint met het titelnummer van ‘Wish You Were Here’ van Pink Floyd,  dat nummer met die onsterfelijke intro, die radiocollage, opgenomen in David  Gilmour’s auto, en die akoestische gitaar die eerst in de radio zit en er dan uitkomt… 

- ‘And disciplinary remains mercifully’ 

- ‘Yes and um, I'm with you Derek, this star nonsense’ 

Het hele album ‘Wish You Were’ is natuurlijk een van Floyd’s mijlpalen, met daarop  het monument dat ‘Shine On You Crazy Diamond’ heet… 

‘Come on you raver, you seer of visions 

Come on you painter, you piper, you prisoner, and shine’ 

Ach die Floyds toch, die hardleerse, onuitstaanbare, arrogante, briljante intello bohémien genieën… Ze waren mijn eerste echte grote liefde (buiten Agnetha dan…)  en hun albums blijven meesterwerken.

‘Gloria’ van Patti Smith was het openingsnummer van haar debuutalbum ‘Horses’. Dus de eerste woorden die de wereld van haar te horen kreeg, waren :  ‘Jesus died for somebody’s sins but not mine’.  

Het nummer is oorspronkelijk van Van Morrison en Them, maar Patti Smith (nota bene als Getuige van Jehovah opgevoed) heeft het zodanig herwerkt  dat er moeilijk nog van een cover kan gesproken worden. Patti Smith blijft samen met The Stooges en The Ramones een van de meest invloedrijke protopunkers, een integere dichteres met een groot hart voor politieke kwesties, of het nu over de oorlog in Irak ging, over Guantanamo Bay, over Rachel Corrie of over Trump, you knew where she stood… Groots. 

Patti Smith © 1975 Lynn Goldsmith
Patti Smith © 1975 Lynn Goldsmith

 

Van de ene rock goddess naar de andere: Stevie Nicks schreef ‘Rhiannon’ in 1974, twee maanden voor zij en Lindsey Buckingham Fleetwood Mac vervoegden. Over Stevie Nicks en Fleetwood Mac’s optreden in 1976 voor The Midnight Special, het late night muziekprogramma van NBC, laat ik Rolling Stone de lovestruck lofzang voeren: 17 Reasons This 'Rhiannon' Clip Is the Coolest Thing in the Universe.

Stevie’s hair. Oh, the hair. Beyond feathered. The feathers have feathers.”

Stevie Nicks, 1976.  The feathers have feathers.
Stevie Nicks, 1976.  The feathers have feathers.

 

“Dreams unwind, love’s a state of mind”

Patti, Stevie, Agnetha, allemaal zeventigers vandaag…

Damn, there it is, I’m an old fart...

‘Born to Run’ was een single van het gelijknamige album van Bruce Springsteen. Ik geef toe dat ik nooit echt een grote fan ben geweest van zijn muziek, ik ben niet  zo’n rock & roll animal, maar net als Patti Smith heeft de man een lange en integere  carrière opgebouwd en heeft hij duidelijk zijn hart op de juiste plaats.
LBGTQ rights, Obama, Trump, the Women’s march,… The Boss is daar. Over die laatste beweging zei hij tijdens een tour in Australië in september 2018 : 
"We're a long way from home, and our hearts and spirits are with the hundreds of thousands of women and men that marched yesterday in every city in America, and in Melbourne ...[They] rallied against hate and division and in support of tolerance, inclusion, reproductive rights, civil rights, racial justice, LGBTQ rights, the environment, wage equality, gender equality, healthcare, and immigrant rights. We stand with you. We are the new American resistance." (Rolling Stone)

Wat misbegrepen nummers betreft, staat Springsteen trouwens hoog op de lijst met zijn ‘Born in the USA’. De rechtse horden hadden duidelijk niet goed naar de tekst van dat nummer geluisterd wanneer ze het uit volle borst scandeerden op nationalistische samenscholingen… 
Wij hebben een Vlaams equivalent: 
de geel-zwarte dimwits schreeuwden zich jarenlang schor op Raymond van het Groenewoud’s ‘Vlaanderen Boven’… 

‘Bohemian Rhapsody’ van Queen staat ook in de lijst omdat het moeilijk niet in de lijst kan staan…
Ik heb altijd een hobbelige relatie gehad met Queen en Freddie Mercury. Is het nu pathetische, megalomane rock? Of is het geniaal? Vaststaat dat de stem van Freddie Mercury volstrekt buitenaards was. En dit nummer is natuurlijk een huzarenstuk, al tientallen jaren op nummer 1 van de aller-tijden-hitparades tegen het einde van het jaar. Dat of ‘Child in Time’ natuurlijk…  En als kind was ik wel degelijk een fan van deze toen in mijn oren keiharde rockers… Ik heb nog een vroege single van hen gekocht, in de, jawel, Priba. (Het komt eraan in de volgende mix.) Maar ‘Bohemian Rhapsody’ dus, het epos dat verscheen op hun ‘Night at the Opera’.  

‘Make Me Smile (Come up dan See Me)’ van de niet bijster sympathieke Steve Harley & zijn Cockney Rebel, althans tot ze het allemaal afstapten, was een grote Toppophit  in ’74. Het was een voorbeeld van de Britse Glam Rock die in die jaren erg populair was: hoge hakken, make up, lang haar, glitter, niet bang voor wat later ‘nichterig’ zou worden genoemd, een hele stroom vooral Britse artiesten (Slade, Mud, Gary  Glitter, The Sweet,…) profileerde zich in die jaren op deze manier… De meesten waren one hit wonders of seventies artiesten die verder niet zoveel lawaai hebben gemaakt, maar er waren natuurlijk een paar uitzonderingen, die al een tijdje bezig  waren en die nog een tijdje zouden meegaan. Voor hen was de Glam niet meer dan een periode in hun loopbaan. Cases in point : Elton John, Bowie, Bryan Ferry. Oh, kijk, een bruggetje! 

‘Love is the Drug’. Roxy Music was indertijd de favoriete groep van mijn broer. Gevolg : ik keek er op neer en vond het maar niks. Foute keuze! Roxy Music en Bryan Ferry zijn fenomenaal, ik apprecieer hen vandaag des te meer en koester  mijn broer’s elpees als goud. ‘Love is the Drug’ staat op hun vijfde album ‘The Siren’  en betekende hun doorbraak in de VS.  
Trouwens, een weetje, Bryan Ferry heeft de soundtrack van ‘Babylon Berlin’  verzorgd, er zitten een heel aantal twenties versies van zijn nummers in de reeks. Dit volledig terzijde.

En dan het absolute meesterwerk ‘I’m not in Love’ van 10CC… 

Ik vraag u met aandrang de documentaire I'm Not in Love: The Story of 10cc te bekijken.  Ze is op Youtube te vinden, maar dan wel met rare onderbrekingen en tussenvoegsels. In deze documentaire uit 2015, die gemaakt is ter gelegenheid van de 40e verjaardag van ‘I’m Not in Love’, wordt de ontstaansgeschiedenis van dit nummer volledig uit de doeken gedaan. Voor de digitale generatie is het onvoorstelbaar dat de beroemde ‘aaaaa’ koren op talloze sporen zijn opgenomen over een periode van drie weken, waarin de leden van de groep op alle 13 toonhoogtes ‘aaaa’ zingen tot ze 624 stemmen hadden om een compositie mee te creëren… Dat zou nu een paar minuten duren. Even ‘aa’ zingen en de computer doet de rest, verlengen, verkorten, opeenstapelen, alle toonhoogtes one click away… 

Ook de anecdote over de ‘Big boys don’t cry’-fluister is onvergetelijk: op een gegeven moment tijdens de opname was Eric Stewart wel tevreden, maar de onverzadigbare Godley en Creme vroegen zich toch nog af, ‘wat kunnen we nog doen ?' Op dat ogenblik kwam Cathy Warren, de secretaresse van de Strawberry Studios, binnen en fluisterde tegen Stewart dat er telefoon was… Eureka !

Cathy Warren
'Be quiet, big boys don't cry' Cathy Warren

Kijk hier naar de clip uit de documentaire over de genese van ‘I’m Not in Love’. Meesterlijk! Tussen haakjes: heel mijn kindertijd was ik ervan overtuigd dat dat meisje ‘biepoestenkwaajet’ fluisterde…

 

 

Media content

Bloody hell, 75 was a good year… 

‘At Seventeen’ van Janis Ian. Ook iemand die ik vroeger verkeerd heb ingeschat. We vonden het slap en corny. Folk… Niet dus.  Het is echt een magistraal nummer van een prachtige artieste. Not another sweet white folk chick, maar een sterke, zelfbewuste zangeres uit New Jersey die op veertienjarige leeftijd met haar eerste single ‘Society’s child’ - de tekst ging over een relatie tussen een blank meisje en een zwarte jongen - de goegemeente van 1966 meteen tegen de haren instreek en de confrontatie niet uit de weg ging, ook niet later, toen ze zich geout had.  

En dan dat nummer, ‘At Seventeen’, wat een tekst, wat een moed.  

Ik krijg er niet genoeg van vandaag.  Kijk hier naar haar live performance in ‘The Old Grey Whistle Test’ in 1976 : Janis Ian At Seventeen

Janis Ian
Janis Ian

 

Voor we de pagina omslaan naar een iets zwartere vibe, nog één rock- en  popmonument: David Bowie met ‘Fame’. Verder geen commentaar nodig. Legend.

And may we funk you now?

Good evening
Do not attempt to adjust your radio, there is nothing wrong
We have taken control as to bring you this special show
We will return it to you as soon as you are grooving

Welcome to station W E F U N K, better known as We-Funk
Or deeper still, the Mothership Connection
Home of the extraterrestrial brothers
Dealers of funky music 

P Funk, uncut funk, the bomb

Coming to you directly from the Mothership
Top of the chocolate milky way, 500 000 kilowatts of P Funk power
So kick back, dig, while we do it to you in your eardrums
And me ? I'm known as Lollipop Man
Alias, The Long Haired Sucker, my motto is

Make my funk the P Funk, I want my funk uncut
Make my funk the P Funk, I wants to get funked up

The Clinton Mothership

Dit zootje (of zooitje, het mag allebei, ik heb het opgezocht) extraterrestrial  ongeregeld onder leiding van The Long Haired Sucker, the Lollipop man, Mister  Wiggles the Worm, Doctor Funkenstein, the Honorable George Edward Clinton, die op 22 juli dit jaar 80 wordt, heb ik pas ontdekt in mijn Radio Centraaltijd.  Things would never be the same. Ze hebben mijn leven en perceptie een stevige  schop gegeven. From then on, it has always been on the one. 

Not getting it ? Bootsy explains
Still unclear ? Bootsy shows  

The Clinton Mothership bestaat dus uit een hele string artiesten en groepen, een  eindeloze stroom funk, energy and creativity : Parliament (pure P Funk), Funkadelic  (meer psychedelica en rock), Bootsy’s Rubber Band (vroegere bassist van James  Brown), Fred Wesley & The Horny Horns (met Maceo Parker, beiden ook weggelopen  bij James Brown), The Brides of Funkenstein, … 

Trouwens, The Brides waren tot 1979 Dawn Silva en Lynn Mabry.  Jawel, de machtige Lynn Mabry, die van ‘Stop Making Sense’ van The Talking Heads…

Ednah Holt en Lynn Mabry bij Stop Making Sense.
Ednah Holt en Lynn Mabry bij Stop Making Sense.

 

In deze mix twee nummers van Parliament:  ‘P Funk (Wants to Get Funked Up)’ en ‘Give Up The Funk’ 
Nuff said. P funk. The Bomb…

• Hot Chocolate was een Britse soul en disco groep die misschien de wereld niet heeft veranderd maar wel uitermate succesvol was in de seventies en eighties. De zanger, Errol Brown, was een Jamaican die op twaalfjarige leeftijd vanuit Kingston naar de UK trok.  Hij richtte de band in 1968 op met Tony Wilson. Hot Chocolate is de enige band en maar één van de drie acts die in elk jaar van de seventies een hit scoorden in de UK charts (de andere twee waren Elvis en Diana Ross). Uiteindelijk zouden ze elk jaar een hit hebben tussen 1970 en 1984.  En nog een statistiekje, om het af te leren: hun single ‘You Sexy Thing’ is het enige nummer dat de Britse top tien heeft gehaald in de seventies, eighties en nineties.  Zo, steek dat maar in uw zak.

‘That’s the Way, I Like it’ is de grootste hit van KC and the Sunshine Band, de wit/zwart gestreepte funky discocats rond Harry Wayne Casey uit Florida (The Sunshine State, weet u wel). Geen onvergetelijke plaat, maar wel obligaat dansvloervoer.  Guaranteed to work.

‘Never can say goodbye’ is dan weer wel volkomen onvergetelijk. 
Gloria Gaynor, geboren op 07 september 1943 in Newark, New Jersey. Haar debuutalbum met dezelfde titel kwam uit in ’75 en gaat de geschiedenis in als een van de eerste albums die de disco aan het grote publiek introduceerde.  
Op de A-kant van de LP staan drie nummers zonder onderbreking tegen elkaar gemixt (‘Honey Bee’, ‘Never Can Say Goodbye’, en ‘Reach out, I’ll be There’), wat voor een discomarathon van 19 minuten zorgde die heel populair was in de clubs. Haar monsterhit ‘I Will Survive’ zal vier jaar later volgen en haar onsterfelijkheid helemaal garanderen. The Queen of Disco kon ze niet meer worden, want die titel was al toegekend maar ook zonder die titel kreeg ze de waardering die ze verdiende… 

‘Hold Back the Night’ van The Trammps uit Philadelphia komt uit hun debuut  ‘The Legendary Zing Album’. 
Ook al is deze LP uitgebracht op het New Yorkse Buddah Records en zijn ze niet zo lang onder de hoede van Philadelphia International Records geweest, ze worden toch bij de Philly Sound gerekend. Ze hebben best veel hits gescoord, maar zouden natuurlijk pas echt wereldberoemd worden nadat Saturday Night Fever de wereld in brand had gestoken (‘Disco Inferno’ weet u wel, dat in 2005 is opgenomen in de Dance Music Hall of Fame).

The Queen of Disco dus. Donna. U heeft misschien al een vermoeden, ik ben aan absolute Donna-groupie
Hier nog een $#@&**ù! (vind even geen toepasselijk woord): 

‘Love To Love You Baby’.  Het nummer stond op haar tweede album met dezelfde titel, geproduceerd door Pete Bellotte en geschreven door Giorgio Moroder. Het kwam eerst uit als single in Nederland – Donna Summer was nog volslagen onbekend in de States – en zou pas evolueren naar zijn definitieve symfonische 16 minuten-lengte wanneer het opnieuw werd uitgebracht door Atlantic en de volledige A-kant van het album innam.  Het nummer, expliciet geïnspireerd op ‘Je t’aime moi non plus’ van Jane B en Gainsbourg, werd eerst een megahit in de US en daarna ook in de UK en daarbuiten. En natuurlijk waren er heel wat moraalridders die op hun achterste poten stonden. Volgens de BBC, die weigerde het nummer te draaien, bevatte het 23 orgasmes. Iemand had daar in dat gebouw in elk geval heel veel plezier beleefd aan het tellen.  

Lees hier nog een kort interview met Donna Summer uit ‘76 : 

https://www.theguardian.com/music/2012/may/17/donna-summer-classic-interview

P.S. Ik mag mezelf de trotse bezitter van de maxi single op Atlantic noemen. Dank u.
En ook van de eerste persing van ‘Je t’aime…’. Priba. Dank u.

Jane Birkin Je t'aime Jane B

 

 

En jaja, ik weet het, Fleetwood Mac, Donna Summer, Bowie en nu weeral Kraftwerk…
Het waren nu eenmaal hun jaren, ok? Sorry, but not sorry. ‘Radio Activity’ dus. Deal with it.

• Nog even een kleine omweg langs Jamaica, te beginnen met het irie as bloodclath ‘Lightning Flash (Weak Heart Drop)’ van Big Youth, de Toaster Extraordinaire uit Trenchtown die nu ondertussen toch al zo’n dikke vijftig jaar brilliance op de teller heeft.   Het nummer is een versie van ‘Conquering Lion’ van Vivian Jackson, a.k.a. Yabby You.

De live versie van ‘No Woman No Cry’ (de oorspronkelijke versie staat op ‘Natty Dread’ uit ’74) was de eerste hit voor Bob Marley buiten Jamaica en betekende zijn definitieve internationale doorbraak.  Peter Tosh en Bunny Wailer hadden in ’74 de groep verlaten.  Bunny Wailer weet dat ten dele aan de samenwerking met Chris Blackwell van Island Records (die hij ‘Chris Whiteworst’ noemde).  ‘No Woman No Cry’ en ‘Get Up Stand Up’ (origineel verschenen op ‘Burnin’ uit ’73) zijn te vinden op het album ‘Live’, opgenomen op 18 Juli ’75 in het Lyceum Theatre in Londen. Blackwell had de dag ervoor – het was het tweede concert in die zaal – de reactie van het publiek gezien en in allerijl de Rolling Stones Mobile Studio geëngageerd.  

De rest is geschiedenis.

• En dan nog een kleine uitsmijter, voor de volledigheid. Allerminst mijn favoriete nummer van Abba, maar goed, het mag niet ontbreken : ‘Mamma Mia’En het vormt meteen een goeie overgang naar het licht bedenkelijke jaar ’74.

VX MIX 08B

Beluister ook:
Betrayal '77

Betrayal '74