VX MIX 02: BLM Then

VX MIX 02: BLM THEN

Frank Vercruyssen

Op geregelde tijdstippen zal ik een mix met u delen.  Die mix kan per aflevering alle kanten op gaan.  De ene keer wordt het een verzameling seventies funk, de andere keer een persoonlijke selectie uit het oeuvre van Shostakovich, dan weer liedjes van Ann Christy en Wim De Craene, van Fischer Z en Cabaret Voltaire, Oud-muziek van Munir Bachir en Naseer Shamma, Spoken Word van Rafeef Ziadah of Kae Tempest, bebop van Charles Mingus of John Coltrane.  Een mix opgebouwd rond de muzikale score van één van onze voorstellingen, een overzicht van de Russische muziek uit het jaar dat ‘Anna Karenina’ verscheen, een ode aan Amelie Lens, aan mogelijkheden geen gebrek.

 

VX MIX 2 BLM Then

Deze mix is de eerste van een vierluik.  Vier afleveringen lang hoort u een overzicht van de muziek die het sociale en politieke verzet van de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten heeft begeleid en geïnspireerd, vroeger en nu.  
In deze eerste BLM-aflevering hoort u voorbeelden van zwarte ‘protestmuziek’ uit het verleden, vanaf de zogenaamde ‘race records’ uit de jaren dertig tot de militante soul en funk aan het einde van de jaren zeventig.
In de tweede aflevering zal u een doorsnede horen van de R&B die op dit moment de Black Lives Matter beweging een soundtrack geeft.
De derde en vierde aflevering zullen volledig gewijd zijn aan politieke en sociaal geëngageerde hip hop, vanaf het begin van de jaren tachtig tot nu.

 

Disclaimer: 

  1. 1. Laat het duidelijk zijn dat ik geen enkele mix maak met de pretentie een definitief of sluitend overzicht te geven.  Ik maak een selectie, duidelijk bepaald door mijn eigen al dan niet beperkte kennis en voorkeuren.  

 

  1. 2. Men zou kunnen opmerken dat het in deze BLM-mixen ‘altijd over hetzelfde gaat’.  Dat klopt wellicht aangezien alle tracks het thema gemeen hebben.  Mijn objectief hier is dan ook eerder journalistiek.  U krijgt een overzicht van wat er zoal bestaat over dit onderwerp en niet een gezellige easy listening-mix als achtergrond bij het koken.  Het is duidelijk dat deze nummers eerder in your face dan uplifting zijn omdat ze frustratie, woede en verzet uitdrukken, maar binnen die krachtlijnen kan u zeer veel variatie ontdekken.  Het heeft dus niet zoveel zin om over ‘zo agressief en negatief allemaal’ te beginnen…  Mad as fuck is nu eenmaal… mad as fuck.

 

  1. 3. Het is vanuit diezelfde journalistieke beweegreden dat ik deze nummers, die bijna allemaal gemaakt zijn door zwarte artiesten, met u deel.  Het is hierbij absoluut niet mijn bedoeling mij deze muziek cultureel toe te eigenen of te pretenderen dat ik deze ervaringen deel.  White privilege is real.  Dat neemt niet weg dat ik met deze muziek ben opgegroeid en oud geworden, dat ik mij door deze woorden direct aangesproken voel, dat ze een woede verwoorden die ik ook voel en dat ik onvoorwaardelijk solidair ben met de black power beweging. Mijn motivering is dus niet pretentie maar respect en empathie.

 


 

Maar dus eerst ‘BLM toen’…

Afro-Amerikaanse protestmuziek bestaat natuurlijk al vanaf de tijd dat de slavernij op het Amerikaanse continent werd ingevoerd, eerst als vrijheidsliederen en spirituals op de katoenplantages waarin niet zelden in gecodeerde termen tot eenheid en revolte werd opgeroepen, vervolgens als de rebelse blues, jazz en rhythm & blues uit het Jim Crow-tijdperk, daarna als de anthems uit de Civil Rights Movement uit de jaren zestig en de revolutionaire funk en soul uit de jaren zeventig en tenslotte als de militante hip hop van de jaren tachtig tot nu.

Het is misschien een gemakkelijkheidsoplossing, maar het moet gezegd dat er op Wikipedia een paar goed gedocumenteerde en best grondige pagina’s te vinden zijn over dit onderwerp. 

Hier een paar voorbeelden : 

https://en.wikipedia.org/wiki/Music_and_Black_liberation

https://en.wikipedia.org/wiki/African-American_music

https://en.wikipedia.org/wiki/Protest_songs_in_the_United_States

Voor de geïnteresseerde luisteraar bestaan er natuurlijk zeer goede studies die veel dieper op het onderwerp ingaan maar voor dit programma mag een algemener overzicht hopelijk volstaan.

 

Luister hier: 

Media content
Audio file

De tracks van deze mix:

 

De eerste drie nummers zijn eminente voorbeelden van de zogenaamde ‘Race Records’ uit de jaren dertig en veertig : ‘Jim Crow Train’ en ‘Trouble’ van Josh White en ‘Bourgeois Blues’ van Lead Belly. ( een geschiedenis van de race records )

Verder nodig ik u in ieder geval uit de pagina over Josh White te lezen. De levensloop van deze fantastische muzikant en heel vroege vertegenwoordiger van de militante blues in volle Jim Crow-tijd is uiterst fascinerend.

Southern Exposure

En - ik weet het, het riskeert irritant te worden - ook over Lead Belly bestaat er een zeer goede pagina : 

https://en.wikipedia.org/wiki/Lead_Belly (Tot daar de wikipromo.)

 

Lead Belly

Black, Brown And White van Brownie McGhee werd in 1945 geschreven door Big Bill Broonzy.  Het nummer was een aanklacht tegen de behandeling van zwarte veteranen na de Tweede Wereldoorlog.  Broonzy bood het aan aan onder meer RCA Victor, Columbia en Decca maar geen van deze labels was bereid het nummer uit te brengen.  Broonzy zal het in 1951 opnemen, in Europa.  In de VS wordt het nummer pas na zijn dood in 1958 uitgebracht.  Ondertussen had Broonzy het nummer live gezongen zodat andere artiesten het konden aanleren.  Het was Brownie McGhee die het nummer voor het eerst uitbracht in 1948.

‘Strange Fruit’ van Billie Holiday werd geschreven door een onderwijzer uit de Bronx, Abel Meeropol, onder het pseudoniem Lewis Allan.  De tekst verscheen in januari 1937 in The New York Teacher en werd voor het eerst door Billie Holiday gezongen in 1939 in Café Society, Greenwich Village, New York.  Nadat  Columbia Records het nummer had geweigerd, nam ze het op voor Milt Gablers platenlabel Commodore Records.   
De tekst van deze song is hartverscheurend en als je weet in welke tijd deze plaat uitkwam, getuigt hij van een ontembare moed in het oog van de storm.

Southern trees bear a strange fruit
Blood on the leaves and blood at the root
Black bodies swingin' in the Southern breeze
Strange fruit hangin' from the poplar trees

 

Pastoral scene of the gallant South
The bulgin' eyes and the twisted mouth
Scent of magnolias sweet and fresh
Then the sudden smell of burnin' flesh

 

Here is a fruit for the crows to pluck
For the rain to gather
For the wind to suck
For the sun to rot
For the tree to drop
Here is a strange and bitter crop

 

Media content
Image
Billie Holiday

Met ‘Triptych: Prayer/Protest/Peace’ van Max Roach en Abbey Lincoln maken we een kleine sprong in de tijd, naar 1960.  Het nummer is te vinden op het sublieme ‘We Insist! Max Roach's Freedom Now Suite’, uitgebracht op Candid Records.  Dit album vond zijn inspiratie bij de honderdjarige verjaardag van de  Emancipation Proclamation en bij de groeiende Afrikaanse onafhankelijkheidsbeweging uit de jaren vijftig.  Met deze LP was Roach een van de eerste muzikanten die jazz gebruikte om raciale en politieke wantoestanden aan te klagen in de VS.  Het was een cruciaal werk voor de vroege Civil Rights Movement in het begin van de jaren zestig.

 

Media content
Image
We Insist!

‘Fables of Faubus’ is een van de meest expliciet politieke composities van Charles Mingus.  Het nummer werd geschreven als protest tegen de gouverneur van Arkansas, Orval Faubus, die in 1957 de National Guard had opgeroepen om de raciale integratie van negen zwarte tieners in Little Rock Central High School te verhinderen.  Het was opgenomen voor ‘Mingus Ah Um’, een album uit 1959, maar Columbia Records wilde niet dat de lyrics, die niet veel aan duidelijkheid te wensen overlieten, op de LP verschenen en dus werd het nummer als instrumental aan het album toegevoegd.  Het nummer met lyrics zou onder de naam ‘Original Faubus Fables’ verschijnen in 1960 op het album ‘Charles Mingus Presents Charles Mingus’, uitgebracht op het meer onafhankelijke label ‘Candid’.

Nog even de lyrics meegeven :

 

Oh, Lord, don't let 'em shoot us
Oh, Lord, don't let 'em stab us
Oh, Lord, no more swastikas
Oh, Lord, don't let 'em tar and feather us !

Oh, Lord, no more Ku Klux Klan
Name me someone who's ridiculous, Dannie
Governor Faubus !
Why is he so sick and ridiculous ?

He won’t permit integrated schools
Then he's a fool !

Boo! Nazi Fascist supremists !
Boo! Ku Klux Klan (With your Jim Crow plan)

[Chorus]
Name me a handful that's ridiculous, Dannie Richmond
Bilbo, Thomas, Faubus, Russel, Rockefeller, Byrd, Eisenhower 

Why are they so sick and ridiculous ?
Two, four, six, eight :
They brainwash and teach you hate

H-E-L-L-O, Hello

Nina Simone noemde ‘Mississippi Goddam’ haar eerste Civil Rights Song. 

Met dit nummer, in 1964 verschenen op het album ‘Nina Simone In Concert’, reageerde ze op de moorden op Emmett Till en Medgar Evers in Mississippi, en op de 16th Street Baptist Church bombing in Birmingham, Alabama, waarbij vier zwarte kinderen omkwamen.  Er zouden nog veel geweldige protestsongs van Nina Simone volgen, van Civil Rights tot Black Power. 

Ik ben zo vrij u ook nog een kijktip mee te geven : ‘What Happened, Miss Simone ?’, de prachtige en bijzonder aangrijpende documentaire uit 2015 van Liz Garbus, te zien op Netflix.

Media content
Image
Mississippi

‘Ain’t Gonna Let Nobody Turn Me Around’ is een heel mooi voorbeeld van Afro Amerikaanse verzetsmuziek die is voortgekomen uit de gospel- en spiritualtraditie.  Deze oude spiritual, voor het eerst opgenomen in 1927 door de Dixie Jubilee Singers, werd in de zomer van 1962 opnieuw geïntroduceerd door dominee Ralph Abernathy in Albany, Georgia en groeide vervolgens uit tot een van de belangrijkste ‘Freedom Songs’ uit de Civil Rights Movement – nummers die gezongen werden tijdens bijeenkomsten en demonstraties.  Bettie Mae Fikes, die deze versie heeft ingezongen, werd in 1948 geboren in Selma, Alabama.  Zij maakte deel uit van de Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) Freedom Singers,  en stond bekend als ‘The Voice of Selma’.  Ze werd in 1963 als tiener opgesloten wegens haar deelname aan een manifestatie in Selma en was betrokken bij Bloody Sunday in 1965.

Media content
Image
Bettie Mae Fikes

‘A Change Is Gonna Come’  werd door Sam Cooke geschreven en opgenomen op 30 januari 1964 en kort na zijn dood als single uitgebracht.  Het nummer is geïnspireerd door Cooke’s ervaringen met racisme, en specifiek door een incident op 8 oktober 1963, waarbij hij samen met zijn entourage de toegang tot een whites only motel (Holiday Inn North) in Shreveport, Louisiana werd geweigerd.  Toen de groep na veel protest uit het hotel vertrok en probeerde in te checken in het Castle Motel, stond de politie hen op te wachten, waarna ze gearresteerd werden wegens het verstoren van de openbare orde.  

https://www.nytimes.com/1963/10/09/archives/negro-band-leader-held-in-shreveport.html

Sam Cooke werd op 11 december 1964 op 33-jarige leeftijd neergeschoten in het Hacienda Motel in Los Angeles door de hotel manager, Bertha Franklin, die beweerde uit zelfverdediging gehandeld te hebben, wat nooit is bewezen.  

De zaak is nog steeds niet opgehelderd…

 

Media content
Image
Sam Cooke

J.B. Lenoir is geboren op 5 maart 1929 in Monticello, Mississippi.  In de jaren veertig werkte hij met Sonny Boy Wiliamson en Elmore James in New Orleans, maar nadat hij in 1949 naar Chicago was verhuisd, werd hij een bekende vertegenwoordiger van de Chicago blues scene van de jaren 50 en 60.  Zijn debuutalbum, ‘Alabama Blues’ werd opgenomen op 5 mei 1965 onder supervisie van Willie Dixon.   Het album zou nooit in de VS uitkomen, enkel in Europa, en dan nog in beperkte oplage.  Voor blues-fanaten is het dan ook een absolute collector’s item.  J.B. Lenoir stond bekend als een bijzonder geëngageerde zanger en heeft met zijn teksten, vaak een aanklacht tegen de sociale en politieke situatie van zwart Amerika, een pioniersrol gespeeld in de zwarte blues-gemeenschap.  Het titelnummer van de LP is een eminent voorbeeld hiervan.

I never will go back to Alabama, that is not the place for me
I never will go back to Alabama, that is not the place for me
You know they killed my sister and my brother
And the whole world let them peoples go down there free

I never will love Alabama, Alabama seem to never have love for me
I never will love Alabama, Alabama seem to never have love for me
Oh God I wish you would rise up one day
Lead my peoples to the land of peace

My brother was taken up for my mother, and a police officer shot him down
My brother was taken up for my mother, and a police officer shot him down
I can't help but to sit down and cry sometime
Think about how my poor brother lost his life

Alabama, Alabama, why you wanna be so mean
Alabama, Alabama, why you wanna be so mean
You got my people behind a barbwire fence
Now you tryin' to take my freedom away from me

Media content
Image
Alabama Blues

‘People Get Ready’ van The Impressions.

Geen enkel overzicht van Afro-Amerikaanse muziek, militant of niet, politiek geëngageerd of niet, is volledig zonder het over het genie te hebben dat Curtis Mayfield heet…  Mayfield maakte deel uit van The Impressions van 1962 tot 1970, waarna hij solo ging en zich ontwikkelde tot een van de bekendste Amerikaanse sociaal actieve R&B zangers, met een meer dan indrukwekkend oeuvre, dat gekortwiekt werd na zijn tragisch ongeluk op 13 augustus 1990, toen hij tijdens een openluchtconcert op Wingate Field in Flatbush, Brooklyn geraakt werd door vallend lichtmateriaal.  Mayfield was verlamd tot aan de nek. Hij kon geen gitaar meer spelen, maar bleef muziek schrijven en nummers inzingen.  
Zijn laatste album, ‘New World Order’, verscheen in 1996.  Curtis Mayfield overleed op 26 december 1999. Hij is nog steeds een van de belangrijkste zwarte stemmen uit de twintigste eeuw.  ‘People Get Ready’ uit 1965 is een van de meest bekende Civil Rights anthems -  Martin Luther King noemde het nummer ‘the unofficial anthem of the Civil Rights Movement’. Het werd vele malen gecoverd, overladen met accolades en opgenomen in de Grammy Hall of Fame in 1998.

Media content
Image
The Impressions

Malcolm X komt in dit overzicht een paar keer voor als onderwerp van een compositie. 
Dat hoeft niet te verwonderen. Hij is misschien wel de belangrijkste zwarte politicus uit de geschiedenis van de Afro Amerikaanse strijd tegen racisme en voor het recht op zelfbeschikking.
Philip Cohran (Oxford, Mississippi, 8 mei 1927 – Chicago, 28 juni 2017) was een Amerikaanse jazztrompettist en multi-instrumentalist.  Hij werd het meest bekend als trompettist in het Sun Ra Arkestra.  Hij vormde ook het Artistic Heritage Ensemble met Pete Cosey, toekomstige leden van de blazerssectie van Earth, Wind and Fire en met ‘Master’ Henry Gibson, de percussionist van Motown.  Het album ‘The Malcolm X Memorial’ verscheen in 1968 en bestond uit vier delen : ‘Malcolm Little’, ‘Detroit Red’, ‘Malcolm X’ en ‘El Hajj Malik El Shabazz’, waarin elk deel een periode uit Malcolm’s leven vertegenwoordigt.

Media content
Image
Malcolm X

Nina Simone komt een tweede keer voor in dit overzicht, en wel met haar ode aan Martin Luther King, ‘Why (The King of Love Is Dead)’.  De bassist van Nina Simone, Gene Taylor, schreef het nummer nadat hij het nieuws van de moord op King had vernomen.  Drie dagen later zong Nina Simone het nummer op het Westbury Music Festival in Long Island, New York.  Het concert verscheen later als het live album ‘Nuff Said !’.

Sly & The Family Stone uit San Francisco zijn een begrip, een cruciale band voor de ontwikkeling van Funk, Soul, Rock en Psychedelische muziek.  Zij waren voor hun tijd revolutionair omdat ze een raciaal geïntegreerde groep waren, wat op dat moment nog niet bestond in de VS.  Men was of een witte groep voor een wit publiek, of een zwarte groep voor een zwart publiek.  Witte en zwarte muzikanten op hetzelfde podium was ongezien.

 

Media content
Image
Sly

Sly Stone was weliswaar de aanvoerder en songwriter, maar, in tegenstelling tot James Brown, was The Family Stone meer een collectief dan een hiërarchisch georganiseerde band.  Alle muzikanten hadden hun inbreng.  Het meest bekend is Larry Graham, de geniale bassist die de ‘slapping bass’ introduceerde in de funk.  Ik nodig u uit de uitzonderlijke Britse documentaire ‘History of Funk’ te bekijken op Youtube, waarin het triumviraat van de funk, James Brown, Sly Stone en George Clinton, wordt belicht.  (https://www.youtube.com/watch?v=-ehzl16dqzg)

Maar meer hierover in een latere aflevering, wanneer de funk het onderwerp is… 

Het iconische ‘Everyday People’ uit 1968 is exemplarisch voor wat Sly en z’n Family Stone hebben betekend voor de moderne dansmuziek en voor de evolutie van de Amerikaanse geëngageerde muziek.

 

Het is in diezelfde documentaire dat het belang van ‘Say It Loud, I’m Black and I’m Proud’ van James Brown wordt beschreven, onder meer door een van de mastodonten van de funk, Fred Wesley, de trombonist van zowel James Brown als van George Clinton (zo rond minuut 17 in de docu).

Dit nummer van de King of Soul heeft de geschiedenis van de zwarte muziek, en meteen ook van de hele zwarte gemeenschap in de VS, totaal veranderd.  Het is een mijlpaal, een sleutelmoment, het begin van het zelfbewustzijn van een volk dat tot dan toe werd bekeken, en zichzelf bekeek, als tweederangs, zonder enige reden om trots te zijn op haar erfenis en geschiedenis.  ‘Say It Loud…’, een reactie op de moord op MLK, zal de Black Powerbeweging een boost geven, zal de hele Panafrikaanse beweging van de jaren zeventig in gang zetten, van Dashiki tot Afro, met invloed tot in Hollywood, waar zwarte acteurs en actrices stilaan echte rollen begonnen te krijgen, en dus niet de al dan niet komische sidekick van het hoofdpersonage, meestal vermoord rond de 18e minuut.  Kortom, het moge duidelijk zijn dat het vrijwel onmogelijk is het belang van dit nummer te overschatten…

Fred Hampton, een van de meest welbespraakte en bevlogen politieke leiders in de VS van de jaren zestig, was chairman van de Chicago-afdeling van de Black Panther Party.  Op 4 december 1969 werd hij, terwijl zijn zwangere vrouw, Deborah Johnson (nu bekend als Akua Njeri van de Uhurubeweging), naast hem in bed lag, vermoord door de FBI, die de executie eerst probeerde te verkopen als een daad van wettelijke zelfverdediging, maar het ballistisch rapport wees een andere richting uit…  Ook Mark Clark, die eveneens in het appartement aanwezig was, werd vermoord.

Later onderzoek zou uitwijzen dat de persoonlijke lijfwacht van Fred Hampton, William O’Neal, een informant van de FBI was, die het grondplan van Hampton’s appartement aan zijn bazen had bezorgd.

 

Media content
Image
Grondplan

Mumia Abu-Jamal is een zwarte journalist en activist die nu al bijna veertig jaar in de gevangenis zit.  De eerste dertig jaar bracht hij door in een isolatiecel op death row, sinds december 2011 is de doodstraf omgezet naar onvoorwaardelijk levenslang.  Doorheen de jaren heeft Mumia honderden berichten ingesproken vanuit zijn cel, opgenomen door Noelle Hanrahan van Prison Radio.  In de soundbite die u hier kan horen heeft Mumia het dus over de moord op ‘Chairman Fred’.

 

The Last Poets, nog zo’n essentiële schakel in de evolutie van de moderne muziek, waren een groep dichters en muzikanten uit New York City, die, samen met onder andere Gil Scott-Heron, beschouwd worden als de grondleggers van de rap.  

Het nummer in dit overzicht, ‘Panther’, is eigenlijk een anachronisme, want geschreven en uitgebracht in 2004, maar een ode aan de Black Panthers is welkom in elk tijdperk…

 

Met ‘Message From a Black Man’, sprongen Berry Gordy en zijn Motown label in 1969 mee op de sociale bewustzijnskar die in de VS op snelheid begon te komen.  

The Temptations waren vooral bekend voor hun love songs, maar kregen meer en meer de behoefte om hun solidariteit met de zwarte ontvoogdingsstrijd en met het verzet tegen de Vietnamoorlog in hun muziek te uiten.  ‘Ball of Confusion’ zou volgen in 1970, waarna ze, geïnspireerd door Sly Stone en de funkbeweging, de meer psychedelische richting uitgingen met songs als ‘Cloud Nine’ en ‘Masterpiece’.

 

Curtis Mayfield schreef ‘Power to the People’ in 1970.  De versie die u hier kan horen is een demo, de full version verscheen op het album ‘Sweet Exorcist’.

Max Kritzer, een internetblogger, deelt op de muzieksite Grey Matter volgende bedenking over dit nummer : 

In times like these, I can struggle to keep on pushing, to be (as a white man) the best antiracist and ally I can be.  Sure, I can (and must) read and protest and educate myself and vote and donate and write letters, but all of those actions can feel inadequate in the face of Black people being so extensively oppressed, regularly murdered by the institutions that are supposed to help them.  Curtis Mayfield sang these songs half a century ago, and we’re still having these problems ? Why does it take so long ? Why do we have to repeatedly fight for the most basic rights, for every single person to be treated with the respect they deserve ?

Moet ‘The Revolution Will Not Be Televised’ nog worden voorgesteld ?

Gil Scott-Heron bracht het nummer uit op zijn gelijknamige debuutalbum in 1970.

Zowel de artiest als het nummer zijn van immens belang.  Naar mijn bescheiden mening is Gil Scott-Heron een van de grootste artiesten uit de muziekgeschiedenis.  Zijn nummer ‘B-Movie’ staat in mijn lijst van ‘best songs ever’ ergens bovenaan…

Ik heb de eer gehad de man te mogen ontmoeten na zijn concert in Brussel, waar ik hem moest interviewen voor Radio Centraal.  Zijn toestand was echter nogal problematisch (hij heeft een lange strijd gevoerd met heroïne) en van dat interview kwam niet veel in huis.  Hij heeft wel nog een handtekening kunnen zetten in het boekje dat ik had gekocht, met een overzicht van zijn teksten…

De lyrics van ‘The Revolution…’ : 

 

You will not be able to stay home, brother
You will not be able to plug in, turn on and cop out
You will not be able to lose yourself on skag
And skip out for beer during commercials, because
The revolution will not be televised

The revolution will not be televised
The revolution will not be brought to you
By Xerox in four parts without commercial interruptions
The revolution will not show you pictures of Nixon blowing a bugle
And leading a charge by John Mitchell, General Abrams, and Spiro Agnew
To eat hog maws confiscated from a Harlem sanctuary
The revolution will not be televised

The revolution will not be brought to you by the Schaefer Award Theatre
And will not star Natalie Woods and Steve McQueen or Bullwinkle and Julia
The revolution will not give your mouth sex appeal
The revolution will not get rid of the nubs
The revolution will not make you look five pounds thinner, because
The revolution will not be televised, brother

There will be no pictures of you and Willie Mae
Pushing that shopping cart down the block on the dead run
Or trying to slide that color TV into a stolen ambulance
NBC will not be able to predict the winner
At 8:32 on report from twenty-nine districts
The revolution will not be televised

There will be no pictures of pigs shooting down brothers on the instant replay
There will be no pictures of pigs shooting down brothers on the instant replay
There will be no pictures of Whitney Young
Being run out of Harlem on a rail with a brand new process
There will be no slow motion or still lifes of Roy Wilkins
Strolling through Watts in a red, black, and green liberation jumpsuit
That he has been saving for just the proper occasion

"Green Acres", "Beverly Hillbillies", and "Hooterville Junction"
Will no longer be so damn relevant
And women will not care if Dick finally got down with Jane
On "Search for Tomorrow"
Because black people will be in the street looking for a brighter day
The revolution will not be televised

There will be no highlights on the eleven o'clock news
And no pictures of hairy armed women liberationists
And Jackie Onassis blowing her nose
The theme song will not be written by Jim Webb or Francis Scott Keys
Nor sung by Glen Campbell, Tom Jones, Johnny Cash
Engelbert Humperdinck, or The Rare Earth
The revolution will not be televised

The revolution will not be right back
After a message about a white tornado
White lightning, or white people
You will not have to worry about a dove in your bedroom
The tiger in your tank, or the giant in your toilet bowl
The revolution will not go better with Coke
The revolution will not fight germs that may cause bad breath
The revolution will put you in the driver's seat

The revolution will not be televised
Will not be televised
Will not be televised
Will not be televised
The revolution will be no re-run, brothers
The revolution will be live

 

‘Do you remember Malcolm’ van Miriam Makeba verscheen in 1971.  Het nummer wordt gezongen door Miriam Makeba en haar dochter Bongi, die in 1985 in het kraambed zal overlijden.  Ik neem weer the easy way out door u door te verwijzen naar de bijzonder goed gedocumenteerde wikipagina van Mama Africa, waar u alles over deze fascinerende artieste en activiste te weten komt : 

https://en.wikipedia.org/wiki/Miriam_Makeba

Alvast een interessant weetje, Makeba woonde tussen 1985 en 1990 in Sint Lambrechtswoluwe…

 

Media content
Image
Miriam Makeba

De lovende adjectieven die ik gebruik om de kwaliteit en het belang van de muzikanten in dit overzicht te illustreren – legendarisch, iconisch, geniaal - zijn stilaan oververmoeid geraakt.   Dus wat kan ik nog zeggen over Archie Shepp ? Wat een muzikant, wat een man.  Nog steeds maakt hij de podia onveilig met zijn band, de laatste tijd vanuit een comfortabele stoel, hij is tenslotte al 83.  Hij heeft sinds het einde van de jaren vijftig de belangrijkste stromingen in de jazz mee gemaakt en bepaald, speelde met de allergrootsten van Don Cherry en John Coltrane tot Cecil Taylor en werd een van de protagonisten van de Avant Garde en de Freejazzscene.  Ook deze legende heb ik mogen ontmoeten, bij de opnames van de soundtrack voor Just Friends, een langspeelfilm uit 1993 van Marc-Henri Wajnberg, met Josse De Pauw in de rol van jazzsaxofonist.  Ik mocht in die film de contrabassist spelen van zijn groepje…

De titel van het fenomenale (ik heb nog een adjectief gevonden) album ‘Attica Blues’ uit 1972, waaruit u het titelnummer hoort, verwijst naar de Attica Prison riots, die plaatsvonden in september 1971 in Attica Correctional Facility, New York.  De gevangenen kwamen op 9 september in opstand tegen de leefomstandigheden in de gevangenis en de brutaliteit van de cipiers.  Op bevel van gouverneur Rockefeller nam de staatspolitie op meedogenloze wijze de gevangenis terug in op 13 september.  De uiteindelijke dodentol was 10 cipiers en 33 gevangenen.  Op het album staat ook het nummer ‘Blues for Brother George Jackson’, de zwarte revolutionair die twee weken voor de Attica Rebellion was neergeschoten in San Quentin State Prison, California.  Het is niet toevallig dat de opstand in Attica zo kort na de dood van George Jackson plaatsvond…


William Daron Pulliam (October 5, 1946 – June 9, 2013), die optrad als Darondo, was een soul zanger uit Berkeley, California.  Hij kende succes in het begin van de jaren 70, wanneer hij onder andere het voorprogramma van James Brown verzorgde in de Bimbo’s 365 Club in San Francisco.  Tegen het einde van de jaren zeventig verdween hij uit de muziekscene, trok naar Europa, werkte als gitarist op een cruiseschip, om uiteindelijk weer op te duiken in San Francisco, waar hij fysiotherapeut en spraakpatholoog werd.  ‘Let My People Go’ was een single uit 1973 die ook op de gelijknamige LP zou verschijnen.

Media content
Image
Darondo

Marvin Gaye had met zijn LP ‘What’s going on’, in 1971 verschenen bij Tamla (een sublabel van Motown) geschiedenis geschreven.  Het nummer ‘You’re the Man’ uit 1972 is een oproep aan de presidentskandidaten van de verkiezing in 1972, Richard Nixon en George McGovern, om iets te doen aan de heersende sociale en raciale wantoestanden in het land. (Hoe dat is afgelopen weten we allemaal…)

Er zou een album met dezelfde naam volgen, maar door een dispuut tussen Gordy en Gaye over de politieke lading van de songs – Gordy was bang zijn conservatieve fanbasis te verliezen – is het album niet verschenen tijdens Marvin Gaye’s leven.  Motown heeft de single verschillende keren op compilaties uitgebracht, maar het volledige album zou pas uitkomen in 2019.

‘Wake Up Everybody’ is een single uit 1975 van Harold Melvin & the Blue Notes, met Teddy Pendergrass als lead vocalist.  De groep was een van de belangrijkste artiesten van Philadelphia International Records, het label dat in de seventies de ‘Philly Soul Sound’ de wereld in zou sturen en een reeks megahits zou scoren met artiesten als Patti Labelle, Lou Rawls en The Three Degrees…  U mag in de toekomst een aflevering verwachten die helemaal gewijd is aan dit label en zijn artiesten.

Check ondertussen de uitvoering van ‘Wake up…’  in Soul Train : https://www.youtube.com/watch?v=7pspeIJS7XQ

The Isley Brothers komen uit Cincinatti, Ohio, en bestaan ondertussen zowat zeventig jaar.  Ze staan bekend als een band met een van de langste, meest invloedrijke en diverse carrières uit de moderne muziek.  De drie broers O’Kelly JR, Rudolph, en Ronald begonnen als trio in 1954.  Vernon vervoegde de groep, maar hij stierf al een paar jaar later.  

In 1959 verhuisden de broers naar New York City, waar ze naam begonnen te maken.  

Hun grote doorbraak kwam met ‘Shout’ in 1959, waarvan meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht.  De drie broers begonnen als gospeltrio, maar incorporeerden al snel invloeden uit de rock en funk.  Toen aan het begin van de jaren 70 de jongere broers Ernie en Marvin en Rudolph’s schoonbroer Chris Jasper de groep vervoegden als drummer, bassist en keyboardspeler, evolueerde het oorspronkelijke vocale trio naar een volwaardige band en scoorden ze tien jaar lang hun grootste successen.  Vanaf 1983, toen het oorspronkelijke zestal (gekend als de ‘3+3’-bezetting) uiteenviel, kende de groep nog tal van personeelswissels, maar bleef ze muziek maken en optreden.  Vandaag zijn alleen Ronald en Ernie nog over van de oorspronkelijke bezetting.  

‘Fight The Power’ staat op het album ‘The Heat Is On’ uit 1975.  Het werd geschreven door Ernie. ‘I stepped into the shower and started singing this song.  The inspiration was like a bolt of lightning,’ zei Ernie later in een interview. ‘After I sang the first few lines, I realized that it was a song.  I jumped out of the shower, soap and water flying everywhere. I grabbed a piece of paper, wrote it down and stuffed it inside my guitar case.’

Het nummer was natuurlijk, wat dacht u, controversieel, en werd niet in dank afgenomen door the powers that be, onder meer omdat tijdens de opnamesessie Ron het woord ‘bullshit’ had gebruikt in plaats van het geschreven ‘nonsense’.  Toen men hem achteraf vroeg waarom hij dat had gedaan, antwoordde Ron : ‘Because it needed to be said’…  

Het woord werd op de radio gecensureerd.  Ernie vertelde dat tijdens concerten, wanneer de bridge van het nummer eraan kwam : ‘we had 18.000 people singing ‘Bullshit going down !’’  ‘Fight The Power’ kwam uit in mei en werd, mede doordat het perfect de atmosfeer van die tijd verwoordde, een van de grootste successen van de groep. 

 

Ik kan u tussen de regels door van harte de televisieserie ‘The Deuce’ aanraden, waarin op een sublieme wijze het New York van midden jaren zeventig in beeld wordt gebracht…

 

Media content
Image
The Isley Brothers

Men kan zelden dat ‘je ne sais quoi’ definiëren dat ervoor zorgt dat artiesten doorbreken en wereldsterren worden.  Een goed voorbeeld daarvan kan u zien in de fenomenale documentaire ’20 feet from stardom’, waarin onder andere Merry Clayton (onsterfelijk geworden door haar bijdrage aan ‘Gimme Shelter’ van The Rolling Stones) over deze magische onbekende vertelt.  

Camille Yarbrough is nog zo’n voorbeeld…  

U kent haar wellicht enkel van de Fatboy Slim-track ‘Praise You’, waarin haar stem de hook van het nummer is.  (https://www.youtube.com/watch?v=_X_1o3Qw4KM)

Het is jammer dat deze artieste niet bekender is geworden, want zij is zonder meer fenomenaal en haar debuutalbum ‘The Iron Pot Cooker’ is groots.

Camille Yarbrough is geboren in Chicago op 8 January 1938 als jongste van zeven kinderen.  Ze is muzikante, actrice, dichteres, activiste, tv-producer en schrijfster.  Ze wordt wel eens de ‘artistieke moeder van Lauryn Hill’ genoemd, of ‘de grootmoeder van de rap’… 

‘The Iron Pot Cooker’ kwam uit in 1975.  Het album is gebaseerd op haar one woman spoken wordshow uit 1971, ‘Tales and Tunes of an African American Griot’. 

Haar tweede album, ‘Ancestor House’, dat ze uitbracht op haar eigen label ‘Maat Music’, is een volledig spoken word album, live opgenomen in Joe’s Pub in New York City.  Een geestig detail hier is dat Joe’s Pub een van de zes zalen is van The Public Theater in NY, waar we met STAN ‘Public Enemy’ hebben gespeeld voor het Under The Radarfestival van 2014…

Over ‘Take Yo Praise’ zegt ze dat het opgedragen is aan : ‘all the people who had come through the black civil rights movement, who had stood up for truth and righteousness and justice, because human beings need to praise and respect one another more than they do’.

Ook het nummer in dit overzicht, ‘Ain’t It A Lonely Feeling’, is een ode aan de Civil Rightsactivisten en aan mensen die opkomen voor rechtvaardigheid.

Media content
Image
Camille Yarbrough

Met het laatste nummer in dit overzicht, ‘Give The People What They Want’ van The O’Jays, keren we nog even terug naar de Philadelphia Soul...

The O’Jays komen uit Canton, Ohio.  De vijf oorspronkelijke leden, Eddie Levert, Walter Williams, William Powell, Bill Isles en Bobby Massey, kenden elkaar van de middelbare school.  In 1958 werd de groep opgericht als The Triumphs.  Later veranderden ze dit in The Mascots.  Onder die naam bracht de groep in 1961 de eerste single uit, ‘Miracles’.  Het nummer werd opgepikt door de in Cleveland uitzendende diskjockey Eddie O’Jay die de groep regelmatig zou draaien.  Als eerbetoon aan hem veranderde de groep in 1963 de naam definitief naar The O'Jays.  In 1965 volgde het debuutalbum, ‘Comin’ Through’.  

Hun grote doorbraak kwam echter pas toen ze, inmiddels een trio door het vertrek van Massey en Isles,  Kenneth Gamble en Leon Huff van Philadelphia International ontmoetten.  

In 1972 kwam hun eerste album op dat label uit, ‘Back Stabbers’.

Het album maakte van The O'Jays een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Philadelphia soul.  De titeltrack en het eveneens van dit album afkomstige ‘Love Train’ waren het begin van een reeks grote hits in de VS en daarbuiten.  

Zo ook ‘Give The People What They Want’ uit 1975…

 

Tot daar… 

En als u nu denkt dat ik de indruk wil wekken dat al deze informatie parate kennis is voor mij, dan kan ik u alvast geruststellen : ik heb er ook stevig op los gegoogeld, gewikipediat en gecopied en paste en ben dan ook schatplichtig aan al die mensen die hun tijd hebben gestoken in het onderzoeken en verzamelen van de verhalen van en over deze artiesten en die op die manier hun werk levend houden voor de cybergeneraties van vandaag en morgen.  

To understand the present and to create the future, we need to know the past…  Toch ?

 

Media content
Image
Power to the people
Media content
Image
Afspeellijst BLM Then VX MIX 02
Media content
Audio file

vorige mix 

volgende mix