Brieven uit de literatuur | John Berger

Omdat STAN zo’n groot en divers netwerk heeft van gastspelers, verspreid over de hele wereld, leek het ons leuk om die mensen met elkaar in contact te brengen door middel van brieven uit de literatuur. En op die manier ook een beetje al die verschillende auteurs uit verschillende tijden met elkaar in gesprek te laten gaan. 

Scarlet Tummers gaf het startschot met een brief van Anton Tsjechov voor Gillis Biesheuvel.
Gilles koos een brief van Oscar Wilde voor Sofie Sente.
Sofie stuurde een brief van Franz Kafka naar Minke Kruyver.
Minke voegde een brief van Vincent Van Gogh aan zijn broer Theo toe voor Tiago Rodrigues.
Tiago richtte zich met een brief van Georg Büchner tot Kuno Bakker.

Kuno Bakker vroeg aan Tale Dolven om de ketting verder te zetten. Zij koos voor een brief uit 'Van A tot X : een verhaal in brieven' van John Berger.

Een brief van A’ida aan haar geliefde Xavier in de gevangenis.


Mi guapo,

Ik heb een herinnering van heel lang geleden, zo lang geleden dat ik niet zeker weet of hij tot mijn kindertijd behoort of tot dat wat ik als kind van anderen gehoord heb. Soms vraagt je oudje zich af, mi guapo, of alle jeugdherinneringen niet deels van horen zeggen zijn? Als kind leer je zoveel zo snel dat je vergeet waar bepaalde informatie oorspronkelijk vandaan kwam. Wanneer heb ik voor het eerst de dood begrepen? Was het mijn eigen ontdekking of heeft iemand me plechtig toegesproken? Hoe heb ik geleerd dat water altijd probeert te zakken? Dat heb ik helemaal zelf ontdekt.

Ik heb een herinnering die ik met je wil delen. Hij gaat over een geheime gewoonte van vrouwen, mannen, oude mensen, kinderen. We worden ons zijdelings bewust van deze gewoonte, het is niet iets waar we naar zoeken, en al heel snel vinden we het vanzelfsprekend.

Kijk naar bomen en zie hoe ze bewegen in de wind. Kijk naar dieren en merk hoe omzichtig maar onafhankelijk ze hun eigen weg gaan – rennen, wroeten, galopperen, vliegen. Hetzelfde voor vissen en hun manier van zwemmen! Ik wil je aan het lachen maken in 73. De lach die je hebt wanneer je plotseling het idee krijgt hoe je iets moet repareren, maar het nog niet hebt uitgeprobeerd. Je half verborgen lach.

Denk nu aan de levens van mensen, van elke dag, van elke minuut! Hun leven is afhankelijk van een afgesproken regelmaat waar eenieder aan bijdraagt. Deze regelmaat behouden is de vergeten gewoonte waar ik het over heb. 

Dit verklaart dat er elke dag fruit aankomt op de markt, dat de lantaarns ’s nachts branden, de brieven onder de voordeur door worden geschoven, de lucifers in een luciferdoosje allemaal dezelfde kant uit wijzen, dat je muziek hoort op de radio, dat vreemden glimlachen met elkaar uitwisselen. De regelmaat heeft een beat, heel ver, vaak onhoorbaar, en tegelijkertijd vergelijkbaar met een hartslag.

Geen plaats voor illusies hier. De beat gaat eenzaamheid niet tegen, het geneest geen pijn, je kan er niet naar bellen – het is simpelweg een herinnering dat je tot een gedeeld verhaal behoort.

En in ons leven vandaag de dag zijn we veroordeeld tot eindeloze onregelmatigheid. Zij die het ons opleggen zijn bang voor onze regelmatigheid. Dus bouwen ze muren om ons buiten te houden. Toch zullen hun muren nooit lang genoeg zijn en zullen er altijd wegen rond, over en onderdoor zijn.

Tot snel.

Je A’ida

Het is simpelweg een herinnering dat je tot een gedeeld verhaal behoort.

 

Tale speelde bij STAN mee in Nusch en The Tangible

Media content

Nog een tip van Tale:

De brieven tussen Gustave Flaubert en de dichteres Louise Colet, met wie hij een verhouding had.
In het Nederlands uitgebracht onder de titel De Kluizenaar en zijn muze.

Een link naar Tale haar eigen werk:

http://dolveneiben.org